Wat lief dat je zo stil luistert

O, Dag! Is het goed als ik even bij je kom zitten? Het is hier zo'n heerlijk plekje om een beetje weg te dromen. Zo midden in het bos, van dat zachte gras om in te liggen en met de zon die een beetje gefilterd door de bladeren net de goede warmte geeft. Heb jij dit plekje zelf ontdekt?

Ik kom hier wel vaker als ik weer een paar dagen op bezoek ben bij mijn grootmoeder, de lieve schat. Ze is nu 74 maar met een levenslust, zo aanstekelijk en opbeurend! Ik vind het heerlijk om bij haar te zijn, zeker als ik in één van mijn piekerbuien ben. Zij is het enige familielid dat echt alles van me weet, ze kijkt ook dwars door me heen en ze voelt precies aan wat er in me omgaat, soms veel eerder en veel beter dan ik het zelf in de gaten heb. Ze gaat dan niet zeuren, zo van “kind, wat is er”, nee, ze praat rustig verder over koetjes en kalfjes, ook wel over haar eigen tijd, of over opa, en geleidelijk schept ze daarmee een sfeer waardoor ik zelf begin te vertellen. Ze maakt het zo makkelijk om werkelijk alles te uiten. Heb jij wel eens van een opa of oma gehoord waarmee je helemaal vrij over je allereerste seksuele ervaringen kan praten, over de eerste keer dat je echt opgewonden raakte en je merkte dat je slipje daar vochtig van werd, of de eerste keer dat je ontdekte hoe je diezelfde opwinding met een beetje fantasie en met je vingers kon oproepen, zelfs zo dat je leerde wat een orgasme is, en hoe je verder experimenteerde om dat orgasme nog lekkerder te krijgen, om het zalige gevoel tijdens de aanloop nog intenser te maken en langer te laten duren? Nou, mijn oma dus.

Ik heb haar verteld over mijn vriendjes, de eerste schuchtere pogingen, de mislukkingen en over de gelukzalige momenten. Ik vertelde zelfs over de erotische briefjes die ik wel eens uitwisselde met iemand op internet, omdat ik merkte hoe daarmee mijn fantasie en mijn zinnen werden geprikkeld. Ze weet dat mijn lichaam vaak snakt naar dat heerlijke, naar die spanning en naar die ontlading. Ze weet ook dat ik me niet weggeef aan de eerste de beste met een vlot gezicht en een groeiende bobbel in zijn broek. Nee, voordat ik mij door een man zo laat opzwepen dat ik hem desnoods wil smeken om me te nemen, moet er tenminste een zeker saamhorigheid ontstaan, een soort respect die je het vertrouwen geeft dat het samenzijn meer zal zijn dan het verlossen van een eenzijdige drift, maar vooral het elkaar echt willen schenken van onvergetelijke herinneringen. Dat je aan alles voelt hoe groots en zalig het voorspel zal zijn, flirtend eerst, uitdagend, ontdekkend, teder en vurig, tot de rand gaand en dan eindelijk het alles overheersende binnendringen van zijn kloppende erectie in je druipende en smachtende grot. Nee, als ik maar een beetje twijfel, komt het bij mij niet verder dan wat geflirt. Als ik dan alleen thuiskom van een avondje stappen, met kleffe dijen soms, fantaseer ik wel hoe het zou kunnen zijn en mijn handen en vingers laten me de teleurstelling snel vergeten.

kan met oma praten over die momenten wanneer je als het ware schreeuwt om hem in je op te nemen, je bent er al zolang klaar voor door het elkaar betasten, strelen, kussen, likken, zuigen, je bent kletsnat, open, en dan eindelijk die zachte druk en dan moet je jezelf wel overgeven. Die zalig diepe penetratie, krachtig, en weer langzaam terug, zover dat je lipjes even gemasseerd worden en je jezelf vooruit stoot om hem weer te ontvangen. Zo, ja zo, langzaam, heel intens, samen, toch onweerstaanbaar steeds iets versnellend, of ook wel juist weer even inhouden door het samen voelen dat even uitstellen nog fijner is, en dan uiteindelijk in één lang crescendo naar de volledige versmelting. Nog niet zolang geleden vertelde ik haar over die keer dat ik zo zalig, lief en intens de hemel in geneukt werd, dat ik helemaal van de kaart raakte.

En weet je wat ze toen zei? “Maar toch mis je iets, hè?” …..

Stil was ik ervan, ik hapte naar adem. Hoe kon zij dat voelen? Hoe kon zij weten dat zelfs bij de allerbeste keren, als alles in mijn lichaam meeging in de apotheose, toch in mijn hart iets scheen te ontbreken. Toen mijn stilzwijgen boekdelen sprak, vroeg ze: “Heb je er wel eens aan gedacht dat een vrouw je misschien nog liever is?” OMA!!, schreeuwde ik uit, ik ben toch niet le…..

Op dat moment ging er een schok door me heen, voelde ik me veranderen, nee, niet veranderen, veeleer begon ik mezelf te herkennen. Allerlei herinneringen flitsten door mijn hoofd. Het vriendinnetje van school dat, toen we samen huiswerk maakten, zichzelf begon te vingeren waardoor ook mijn slipje drijfnat werd. Erotische plaatjes of filmpjes waarbij ik meer naar de vrouw dan naar de man keek, filmpjes van twee vrouwen waarvan de beelden vaak mijn fantasie aanwakkeren als ik mezelf bevredig. Gedachten, herinneringen en gevoelens die ik nooit tot mijn bewustzijn had toegelaten, maar die nu door die vraag van oma ineens op hun plaats vielen en diep in mijn ziel doordrongen.

Ze moet deze gedachten zich in me hebben zien afspelen, de schat, want ze kwam naast me zitten en legde mijn hoofd op haar schouder en streelde mijn haar, wetend dat haar meisje de weg kwijt was. “Het komt wel goed, jij vindt je echte geluk wel”. Zo'n oma, om zo vertrouwd met haar te kunnen zijn dat je alles kan zeggen en al je gevoelens kan laten zien, je twijfels, je tranen en een poosje later een voorzichtige glimlach, omdat je ineens ziet hoezeer zij gelijk heeft.

Nu, achteraf, denk ik dat ik die speciale gevoelens misschien wel van oma moet hebben geërfd, gevoelens die in haar tijd natuurlijk helemaal geen kans kregen.

Een maand of zo later liep ik Miranda tegen het lijf. Ik kende haar al een beetje van mijn werk, als we zaken deden met het bedrijf waar zij receptioniste is. We mailden wel eens zakelijk en een enkele keer moest ik wat documenten bij haar afgeven. Ze zag er leuk uit, kort lichtblond koppie, leuke neus, vrolijke blauwe ogen, maar een beetje stijf in haar pakje, wat verborgen haast. Ik had haar al een poosje niet meer gezien, maar toen, bij Albert Heijn in de rij voor de kassa, zàg ik haar, zag ik ineens de vrouw in haar, alsof ik in een flits wist dat ik haar wilde beminnen, dat ik haar heftig, vurig, overdonderend zou beminnen. Zoals ze me aankeek, van vlakbij, ook wetend, een tikje vragend, instemmend, uitnodigend, uitdagend haast. Wat er toen door me heen ging, een verstikte keel, bonzend hart en een ongekende hitte die me doorstroomde. In wat een ogenblik leek, van niets tot kleddernat, nog nooit had mijn lichaam zo onbedaarlijk gereageerd. Maar het was veel meer dan geilheid alleen, mijn hart was verloren, ik wilde haar ter plekke in mijn armen nemen en nooit meer los laten. Maar al wat ik kon stamelen was “O, hallo, hoe gaat het?”. Haar antwoord ontging me. Ik rekende af en ging naar huis, verdwaasd, in een roes, hemels maar ook verloren. Wat moest ik beginnen?

's Avonds in bed fantaseerde ik dat het háár hand was die mijn borst streelde, haar vingers die in me kwamen, haar wezen dat me tot ontlading bracht. Ik sliep nauwelijks, telkens weer zag ik haar beeld, in gedachten uitgekleed, een beetje uitdagend voor me staand, haar kleine borstjes met die trotse tepeltjes, haar slanke taille en de net genoeg uitlopende heupen, iets gespreide benen, het krullerige driehoekje waar ze aanmoedigend haar hand door streek, iets afdaalde en haar lipjes uiteen liet wijken, een vinger naar binnen bracht en ik haast kon horen hoe nat ze was.

De volgende dag stuurde ze me een mailtje. “Ik wil je”, schreef ze, “en jij wilt mij”. Ja, schreef ik terug, ik geloof het wel, maar dit is zo nieuw voor me. “Kom vanavond om een uur of zeven bij me, en maak je niet ongerust, kusje”, antwoordde ze.

Die vrijdag kwam er niet veel van mijn werk terecht, aldoor denkend aan haar, aan de avond die komen zou, wat moest ik aan, wat moest ik doen als ik eenmaal bij haar was? Was ik echt zo verliefd? Dit was erger dan ik me kon herinneren.

Om even zeven uur belde ik aan bij haar flatje. Daar stond ze, stralend, in een strakke zwarte broek en een donkerrood bloesje, waar nog net een zwart BH-tje doorheen schemerde. Gauw pakte ze de bloemen aan die ik had meegebracht en trok me mee naar binnen. We staarden elkaar aan, haar hand nog in de mijne, die blik – zo stralend, ik zal het nooit vergeten. Even kneep ze in mijn hand, als om me gerust te stellen en met een glimlach trok ze me naar zich toe, voor een kus, voorzichtig nog, lip op lip. “Fijn dat je bent gekomen, Bea, dat wilde ik heel graag”. Die kus, een paar vrouwenlippen tegen de mijne, haar lippen, luchtigjes, maar toch. Langzaam overwon ik mijn schroom. Ja fijn, zei ik, en gaf haar nog een kus, iets langer en steviger, maar toch ook onhandig, alsof ik bang was voor het vervolg.

Miranda moet mijn onzekerheid begrepen hebben, ze drong niet aan, maar begon gezellig over van alles en nog wat te kletsen, schonk een glaasje wijn in en tussendoor ging ze verder aan het eten rommelen. Iets Italiaans was het, heel lekker, maar de details zijn me ontgaan. Tijdens het eten werd ik wat rustiger en het gesprek werd vertrouwelijker, over onze jeugd, onze familie, school, allerlei ervaringen en geleidelijk bereikten we het vertrouwen en de intimiteit om ook seksuele ervaringen uit te wisselen. Zij vertelde jaren geleden haar biseksualiteit te hebben ontdekt. Ik vertelde hoe het mij was vergaan, dat het eigenlijk mijn oma was die mijn diepere gevoelens had blootgelegd. Af en toe raakten onze handen elkaar, even een streling of een kneepje, ter geruststelling, ter bevestiging van …, ja, van wat? We wisten allebei wat er voor ons lag, of toch ook niet, hoe zou ik het kunnen weten, hoe kan je iets weten zonder het ervaren te hebben?

Na de afwas, toen ik de theedoek wilde ophangen, drukte Miranda zich van achter tegen me aan en sloeg haar armen om mijn middel, haar hoofd zijwaarts tegen het mijne. Ik bleef zo staan, die zalige lichte druk van haar borstjes in mijn rug. Ze kuste mijn hals, mijn nek, liet haar tong mijn oorlelletje beroeren ….

Hoe kan ik je nu in hemelsnaam verder vertellen over die avond, hoe kan ik uitdrukken wat er gebeurde, wat er met mij gebeurde, met ons? Hoe kan ik jou laten voelen hoe het voelde? Haar handen op mijn buik, haar heupen tegen mijn billen, zachtjes maar toch nadrukkelijk, zodat ik haar heuveltje voelde, hoe haar heupen iets bewogen, haar handen die omhoog gleden en mijn borsten streelden, hoe ik haar borsten in mijn rug voelde, de omhelzing die volgde toen ik me omdraaide, de kus toen, zo verwarrend gulzig, het gevoel toen onze tongen elkaar proefden terwijl onze heupen geen rust meer hadden ….

Ze keek me aan, een beetje onderzoekend nog, maar mijn ogen moeten genoeg hebben gezegd want ze nam me mee naar haar slaapkamer. Weer omhelsden we elkaar en met zachte drang legde ze me op bed, trok mijn schoentjes uit en kwam naast me liggen, haar lippen aan mijn oor en een hand op mijn borst. “Ik ga je verwennen”, fluisterde ze even later, “laat me maar begaan”. Terwijl één hand mijn haar streelde, maakte de ander de knoopjes van mijn bloesje los en ze begon me te strelen, met vingers die strelen zoals strelen moet, gewoon mijn buik eerst, maar toch al zo prikkelend, zo erotisch. Ze hielp me uit mijn BH-tje en kuste mijn borst en weer weet ik niet hoe ik kan duiden hoe dat voelde. Zacht, indringend, nee echt, het was zoveel beter, zo anders, dan die paar woorden.

En dan, even later, als ze je rokje heeft uitgedaan, haar vingers die afdwalen naar je slipje, langs de rand naar je dij gaan, voorzichtig langs je lipjes weer omhoog trekken, dan je slipje in en zo door je haartjes strijken dat je je benen wel moet spreiden omdat je niet meer kan wachten, haar vingers die je eigen vocht over je lippen uitstrijken, langzaam heen en weer wrijven, af en toe je klitje raken, soms er even mee spelen omdat het reageert, haar vinger te voelen binnenkomen, aftastend, zoekend, vindend omdat je ineens je rug moet krommen. En tenslotte, de lippen van een vrouw op jouw lipjes, een vrouw die je kust, nog door je slipje heen eerst, aan twee kanten doordrenkt nu, en dan tergend teder dat laatste stukje bescherming wegtrekt en je neemt, met haar tong, met haar lippen, je binnen dringt, en uit je drinkt, haar vingers je penetreren, van binnen tot razernij brengen terwijl haar tong je klitje in vlam zet en je verloren raakt in een alles omvattend orgasme. Het laatste wat je ziet zijn haar tranen, van geluk, omdat ze je dit heeft kunnen geven.

Langzaam kwam ik weer bij. Nu was het mijn beurt, ik wilde haar zien, alles, ik wilde haar mijn liefde geven, langzaam tot het uiterste brengen, ik wilde haar laten schreeuwen van geluk. Ik richtte me op en begon haar bloesje los te knopen, maar Miranda had niet meer zoveel geduld. Ze deed gelijk haar broek uit en haar BH-tje. God, wat was ze mooi, precies zoals ik me ingebeeld had. Kleine stevige borstjes met fiere tepeltje en kleine maar duidelijk tepelhoven. Ik bleef maar staren, zoals ze daar lag, dit beeld voor eeuwig in me opnemend. Ze pakte mijn hand en legde die op haar borst, zo warm, zo zacht, zo stevig toch. Ik boog me voorover en bracht mijn lippen naar haar andere borst. Ik weet nu niet meer welk gevoel me het meest verbaasde die eerste keer, haar lippen op mijn borst, of de gewaarwording van mijn lippen toen die haar borst beroerden, haar tepeltjes omvatten en merkten hoe die nog harder werden. Met haar hand drukte ze mijn hoofd stevig tegen haar aan. “Neem me, neem me alsjeblieft”, zei ze, een beetje schor. Mijn hand zocht zich een weg naar beneden, over haar buik, aarzelde even bij haar naveltje, en daalde af naar haar slipje, gleed verder tot mijn vingers de zachte welvingen van haar lipjes voelden, even iets nadrukkelijker wreven en merkten hoe bereid ze was. Ik schoof haar slipje opzij en betastte haar, voorzichtig strelend tussen en langs haar lipjes. Na een poosje liet ik mijn middelvinger bij haar naar binnen gaan, zo diep als ik kon, mijn hand beroerde haar klitje. Een wilde heupbeweging volgde en een kreet “kus me, daar, eet me, nu”. Ik draaide me om, trok haar slipje uit en boog me voorover, mijn borstjes stevig tegen haar buik, mijn ogen gericht op haar vrouwelijkheid, dat bosje, die volledig ontloken lipjes. Voor mij waren die nu, voor mij alleen. Nog wat onwennig boog ik verder tot ik haar kuste, haar proefde, mijn geliefde proefde, mijn tong strelend over die lipjes, haar klitje beroerend en dan weer terug, lager nu, steviger, tot ik binnendrong en haar reactie kon voelen. Met haar handen pakte ze mijn hoofd en drukte me steviger op haar, tegelijk haar heup naar voren duwend. Mijn tong duwde ik nog dieper, toen weer terug, heen en weer, even kwam ik uit haar om haar klitje te verwennen, maar snel duwde ze me weer lager en toen ik weer diep in haar was schreeuwde ze “BeeeaaaAAA …..”. Ze sidderde en schokte, mijn tong voelde haar spasmen, proefde haar ontlading.

Toch, als ik dit zo vertel, zijn het maar woorden, dan weet je nog niet hoe het was, wat ik voelde, hoe ik kon voelen wat zij voelde. Hoe kan ik uitdrukken hoe het voelt om omstrengeld in de armen van een andere vrouw te liggen, naakt, borst tegen borst, bezweet en nahijgend van de liefde. Je borst die weer gekust wordt door vrouwenlippen, lippen die als geen ander weten …., weten hoe zacht en indringend samen gaan, die weten je tepeltjes zo te raken en te bespelen dat je gek wordt. Hoe het is om weer zo'n haast gekmakende rit te maken, nu samen, geduldiger, genietend van elk plekje, van elk moment, de passie opzwepend en dan weer even remmend, totdat je beiden voelt dat niets je meer kan tegenhouden en je samen alles loslaat en als één lichaam, als één ziel, tot ontlading komt.

Hoe kan ik je uitleggen hoe het is om 's ochtends wakker te worden met haar arm om je heen, met haar borstjes in je rug, zo vertrouwd inmiddels, met haar heuveltje tegen je billen, de eerste beweging weer omdat zij ook ontwaakt ….

Oma had gelijk, dit was hemelser dan ik ooit had meegemaakt.

Vanaf dat moment was niets meer het zelfde. Ik was in een roes, elk uur zonder haar telde ik af tot de volgende ontmoeting, ontmoetingen waarin we de liefde steeds intenser beleefden, alsof dat nog kon na die eerste keer. Veel avonden was zij bezet en dan wist ik niets anders te doen dan voor me uit te dromen, fantaserend over hoe het de volgende keer zou zijn. Fantasieën waarin ik probeerde met mijn handen haar lippen en haar vingers na te bootsen, een kussen was haar borst, alsmaar met mijn lippen aftastend, mijn hoofd er aan koesterend. Een ander kussen was haar dij waar mijn heupen tegen op reden tot het verzadigd was met mijn vocht, tot ik zelf uitgeput was van de zoveelste ontlading ….

Ik voelde me in de hemel, verzaligd, opnieuw geboren, ik had een vrouw gevonden, mijn vrouw, die ik eeuwig zou liefhebben en beminnen, die mij liefhad, die me leerde hoe vrouwen de zaligste gevoelens bij elkaar kunnen teweegbrengen, gevoelens die je deelt tot je volmaakt één bent.

Hoe kon ik weten dat de hel zo nabij was?

Op een avond, toen ik bij haar aanbelde, werd er open gedaan door een man. “Hoi Bea, ik ben Jef, Mark is er ook, we zijn al een beetje begonnen”. Jef? Mark? Begonnen? Zou ze me willen verrassen met een feestje? Een beetje verbaasd hing ik mijn jas op en volgde Jef naar binnen. De kamer was fel verlicht met een paar extra lampen, middenin stond een camera, gericht op …. mijn hart sloeg over toen ik Miranda op de bank zag liggen, naakt op witte kousen en gordeltje na, zichzelf hevig vingerend. Een andere kerel stond achter de camera in een minuscuul slipje waar zijn stijve pik bijna bovenuit kwam. Het enige wat Miranda zei was: “daar liggen wat dingetjes voor jou, trek die maar aan, je bent er nu wel klaar voor”.

Ik weet niet meer hoe ik thuis ben gekomen, ik weet niet meer hoe ik die eerste dagen daarna ben door gekomen, ik geloofde nergens meer in, niet in mezelf, niet in anderen. Hoe kan iemand alles van de liefde spelen alleen maar om me via mijn hart te ronselen voor het maken van een pornofilm? Hoe kon ik daarvoor ooit gevallen zijn?

Pas weken later, na een sloot vol tranen, zette ik me er toe om te leren leven met het mooie van de herinnering. De herinnering aan de geweldige momenten, de momenten van tederheid, warmte, hartstocht, de momenten van samengaan in de volledige overgave, de pure rust tijdens het bijkomen na de climax, de opnieuw oplaaiende spanning bij de eerste strelingen daarna, de gloeiende rilling bij het voelen binnendringen van haar tong, de weg omhoog weer, steeds naar een andere top. Ja zelfs de herinnering aan een liefde die ik dacht gevonden te hebben. Die speciale herinnering koester ik als een geschenk, het mooiste en diepste gevoel dat ik ooit had, een gevoel dat toch alleen maar een belofte kan zijn?

Trouwens, lief dat je zo stil luistert.

 

© Bea

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  3 comments for “Wat lief dat je zo stil luistert

  1. 17 januari 2007 at 21:39

    Wat mooi dat je zo lief schrijft…

  2. 18 januari 2007 at 20:25

    Pijnlijk mooi! – 2 sterren

  3. 18 januari 2007 at 22:36

    Ondanks het ontbreken van een zin(snede)?… een 3 omdat ik het zo ontroerend vind

Geef een reactie