We spraken alleen nog lichaamstaal

Na de bevestiging was er geen plaats meer voor twijfel. Ik toetste haar mobiele nummer in. Op dit tijdstip was ze altijd bereikbaar wist ik uit ervaring. Ze nam meteen op. ‘Met Els!’

‘Hallo lief! De bevestiging is binnen. Volgend weekend gaat door! Eindelijk kun je jouw smachtende lippen wellustig om mijn liefdeszwaard sluiten en eindelijk kan ik mij gulzig laven aan de liefdessappen die uit jouw liefdesgrot stromen!’ Met overdreven pathos sprak ik deze geconstrueerde volzin uit, maar terwijl ik hem uitsprak ging mijn hart als een bezetene te keer. ‘Eindelijk!’

Er klonk een zucht aan de andere kant die werd gevolgd door stilte. Even later zei Els, ‘Ik bel je zo terug.’ Was ze verrast door mijn directheid? Uit haar woorden klonk zowel terughoudendheid als verwachting. Dat laatste vulde ik zelf in, maar ik wist dat ik er niet ver naast kon zitten.

Sinds een tweedaagse training die wij samen gaven, hadden Els en ik een gepassioneerde maar complexe relatie met elkaar. De  overnachting in een conferentieoord eindigde na ‘een drankje voor het slapen gaan’ in bed, waarbij we – laat ik het maar plastisch formuleren zoals het was – elkaar helemaal suf neukten. We kenden elkaar sinds drie jaar. We hadden ook allebei zorgen aan ons hoofd en altijd haast en daardoor was ons contact altijd redelijk vluchtig gebleven. Niet dat ik altijd netjes en zakelijk over Els dacht, want regelmatig had ik de hand aan mijzelf geslagen, daarbij denkend aan haar mooie lijf, haar staalblauwe ogen om in te verdrinken en haar prachtige warme stem.

Maar we waren veel meer dan alleen oppervlakkige collega’s, omdat we een zelfde achtergrond hadden. Allebei hadden we een chronisch zieke partner, en of je het nu wilt of niet; zoiets schept toch een band. In beleidstaal zijn wij ‘lotgenoten’. En terwijl er door bezoekers van deze site vrolijk, sensueel, ruw, teder, gepassioneerd, subtiel, ongeremd tot en met heerlijk ontspannen rond geneukt wordt, moet het maar eens gezegd worden; achter de mooie façade die seksuele vrijheid heet, ligt een troosteloos slagveld van onvervulde verlangens van zieken, zwakken en misselijken om nog maar te zwijgen van gezonde partners die door omstandigheden niet naar de stem van hun lustgevoelens kunnen luisteren. Als de liefdessappen dan al vloeien, dan gebeurt dat meestal op momenten van stille illusie of grote eenzaamheid.

Tijdens het drankje dat begon met een terugblik op het avondprogramma,  en dat al snel werd gevolgd werd door ‘nog eentje dan’, spraken we al snel over deze voor ons beiden zeldzame ervaring dat we een keer van huis wegwaren. Dat kwam bijna nooit voor omdat we naast ons werk natuurlijk altijd drukke mantelzorgers waren. We hadden door ziekte en overspannenheid van collega’s, voor deze gelegenheid de mogelijkheid gekregen om een stand-in voor onze zorgtaken te regelen, en het was al helemaal bijzonder dat juist wij tweeën daarom samen deze training gaven.

We zaten al snel met elkaar te praten over onze lange mars door de zorgbureaucratie, de gehaastheid van het bestaan en als vanzelf kwamen we ook te praten over wat het voor  jezelf betekent als je partner chronisch ziek is. Het werd later en later en de bar ging sluiten. Toen we naar onze kamers liepen stelde Els voor om nog één drankje uit de minibar te nemen.  Ik zei gretig ja, want het kwam nooit voor dat ik, los van de zorgen van alledag, met iemand een ontspannen gesprek kon voeren. Zonder het met zo veel woorden uit te spreken bleek dat wij beiden van dit zeldzame moment wilden profiteren.

We zaten ieder op een eenpersoons bed recht tegenover elkaar op de steriel ingerichte kamer met ieder een blikje bier in de hand.  Het gesprek ging steeds meer over onszelf over hoe het was om mantelzorger te zijn. in gesprekken met anderen stond vrijwel altijd de zieke partner centraal, maar nu konden we onze eigen gevoelens delen. 

 ‘Door het georganiseer en gehaast had je nauwelijks tijd voor jezelf. Dat wordt me ook wel eens met begrip verweten door vrienden die ik steeds minder zie.’ Els vertelde honderduit over een goede vriendin, die altijd haar hart bij Els kwam luchten over wat ze meemaakte. Die vriendin had haar in vertrouwen had genomen over het overspel dat ze pleegde omdat ze haar relatie in saaiheid vond vastlopen. Overspel beviel haar uitstekend en ze had er dan ook geen morele problemen mee.  Vanuit die ervaring deed ze Els de suggestie dat zij er voor de seks ook maar een vriend bij moest nemen.

 Els vroeg wat ik daar van vond? Het gesprek was vertrouwelijk en openhartig, en deze vraag had zeker geen seksuele ondertoon. In feiten spiegelden we vooral onze beelden en ervaringen. Op een analyserende toon zette ik dan ook kanttekeningen bij dit idee. Conclusie: ‘niet zo handig om dat je partner aan te doen, en los daarvan, het van twee walletjes eten loopt vroeg of laat natuurlijk altijd spaak.’ Het gesprek veranderde echter snel qua spanning toen Els als vervolg over haar eigen seksleven begon te praten. Ze zei met een licht emotionele toon: ‘Mijn seksleven is opgehouden na het ongeluk van mijn man. Ik masturbeer af en toe, maar het is en blijft surrogaat en ik voel me na afloop schuldig als ik aan hem denk. Herken jij dat?‘ En of ik dat herkende! Ik antwoordde openhartig  en vertelde Els dat ik tot de ziekte van mijn partner een rijk seksleven had gehad, en dat dat nu was vervangen door eenzame momenten waarin ik de hand aan mijzelf sloeg. Als ik weer in het geniep klaar was gekomen voelde ook ik me altijd schuldig. Ze knikte instemmend en nam een slok. Ze keek me aan en reikte naar voren en raakte even teder mijn hand aan als blijk van herkenning en gedeelde smart. We zwegen meer dan een minuut. Die aanraking van mijn ‘lotgenote’ maakte iets in mij wakker dat ik lang had weggestopt. Ik keek Els intens aan en ze ging mijn blik niet uit de weg. Door haar hoofd speelden dezelfde gedachten als bij mij. De jager, die ik ooit was geweest en die ik rationeel had weggestopt, kwam tot mijn eigen verbazing zo maar uit het niets te voorschijn. ‘Wat was Els mooi en wat wilde ik graag met haar neuken!’ Ik wendde snel mijn blik af en met moeite lukte het me om mijn gedachten te verzetten. Ik probeerde, om erger te voorkomen, elkaars gevoelens te relativeren, door te zeggen: ‘maar ach, er zijn ergere dingen in het leven toch?’  Els glimlachte flauw, sloeg haar ogen neer en dronk vervolgens met een flinke teug haar bier op. Mijn nietszeggende opmerking haalde de onderhuidse spanning in het gesprek geneutraliseerd. Het was een goed moment om naar bed te gaan. ‘Ik ga slapen’ zei ik en stond op. Els ging ook staan en keek me aan. ‘Ik vond het fijn dat we zo openhartig met elkaar gesproken hebben, dank je.’ Ze omhelsde me, en automatisch omhelsde ik haar. Ze legde haar hoofd op mijn schouder en drukte zich tegen me aan. Vanaf dat moment hadden de woorden ervoor geen betekenis meer en spraken we alleen nog maar lichaamstaal en ging alles automatisch. Het werd de beste seks die ik ooit beleefd had. Heftig, taboeloos, van een man en vrouw die elkaar ongeremd seksueel uitwoonden, doordat een diep weggestopt verlangen, na jaren van gedwongen onthouding, eindelijk de ruimte kreeg. Na een teder naspel, vielen we voldaan ineengestrengeld op het smalle bed in slaap.

We moesten de volgende morgen de tweede workshop geven. We gingen apart zitten van de cursisten en zwijgend ontbeten we na deze heftige nacht samen. Ik ging naar mijn kamer toe en belde naar huis om te horen of alles goed ging. Ik pakte mijn spullen van mijn onbeslapen hotelkamer, gooide mijn beddengoed door elkaar en ging naar Elss kamer toe. Zij rondde net haar telefoongesprek met thuis af. We hadden nog twee uur. Van de geplande voorbereiding kwam niets meer terecht, want vanuit het nu bevrijde verlangen neukten we nog een keer heerlijk heftig onder de douche. Vermoeid maar voldaan pakten we onze spullen bij elkaar en gingen naar de workshopruimte. Hoewel ik de training puur op routine voltooide, waren Els en ik op deze tweede dag niet alleen collega’s maar ‘een echt team dat elkaar zo inspirerend aanvulde’ kregen we van de deelnemers te horen tijdens de evaluatie. Bij die positieve feedback dwaalden mijn gedachten naar de heftige en heerlijke momenten die Els en ik zo kort geleden met elkaar gedeeld hadden.

Ik zou Els op het station afzetten. Op weg daar naartoe stopte ik op een parkeerplaats langs de weg. We streelden elkaars handen en kusten elkaar heftig en zwegen weer een tijdje, denkend  over de betekenis van deze gebeurtenissen. ‘Ik moet dit wel even op me in laten werken ‘ zei Els. ‘ Het was zo fijn, maar ik ben er ook van geschrokken. Zo heerlijk als met jou is het nog nooit geweest. Laten we in ieder geval e-mailen met elkaar.’

Ook ik had veel stof om over na te denken. Een rondneukende mantelzorger is niet echt het voorbeeld dat je voor je omgeving wilt zijn. ‘Dat is goed’ antwoordde ik. We kusten elkaar nog een keer innig en reden naar het station. Daar aangekomen betrapte ik mijzelf er op dat ik ineens de omgeving afspeurde naar mensen die ons misschien zouden kunnen herkennen. Zo ging dat dus met overspel.

Maar ons dubbelleven was begonnen. We calculeerden via de e-mail laf en vol schuldgevoel dat we meer te verliezen dan te winnen hadden als we deze affaire zouden bespreken met onze partners. Maar de gebeurtenis had ook een vuur aangewakkerd dat te lang alleen maar gesmeuld had. Seks was een facet van ons leven dat we te lang hadden verwaarloosd. We besloten daarom rationeel toch maar ‘om van twee walletjes te eten’. ‘Wie niet weet, die ook niet deert’ hielden we ons voor. Via een hotmail-account hielden we onze relatie zo verborgen mogelijk voor de buitenwereld. Maar was dit eigenlijk wel een relatie? Na die nacht werd er namelijk niet meer gevreeën. ‘Er zou zich wel weer een moment voordoen waarin we elkaar zouden kunnen ontmoeten’ spraken we af door de telefoon of via de e-mail, maar dat veilige moment kwam er niet. Ergens, diep verborgen, voelde het ook niet helemaal goed, want het schuldgevoel bleef. Maar het wederzijdse verlangen was ook niet meer in te tomen. Het surrogaat van alleen maar soloseks werd vervangen door een nieuw surrogaat van gedeelde soloseks waartoe internet ons in staat stelde.

Één keer leek de gelegenheid zich voor te doen dat we konden vrijen op kantoor, we kusten elkaar hevig, maar toen we beneden gestommel in de gang hoorden, stopten we snel, bang als we waren om betrapt te worden. Een reorganisatie plaatste ons tot overmaat van ramp ook nog in twee verschillende teams en de kans om nog eens samen een tweedaagse training te verzorgen als fantastisch alibi, was daarmee ook verkeken. En verder waren daar natuurlijk altijd de zorgtaken die thuis alle tijd opslokten.

Vanachter de computer ontwikkelde onze relatie zich echter in alle heftigheid. De aanvankelijk intieme gesprekken, waarin we vooral gevoelens met elkaar deelden gingen allengs over in geile chatsessies die werden afgewisseld met provocerende fantasieën in steeds explicietere e-mails. Ik rukte mij heftig af op het geile fotobestand van haar mooie tieten, haar prachtige kale kut, die ze speciaal voor mij geschoren en gefotografeerd had en die ze me vervolgens had ge-e-maild. Ze stuurde me ook een webcamfilmpje van zichzelf waarin ze , met haar gezicht in close-up,  heftig klaarkwam. In extase bereed zij virtueel en heftig vingerend mijn glanzende kloppende lul die ik haar met een dito productie had gezonden: ‘Leve het digitale tijdperk!’ We gingen steeds verder: de remmingen van onze thuissituatie moesten steeds extremer gecompenseerd worden. Ik maakte heimelijk een afdruk van mijn lul en stuurde haar deze siliconen kopie gewoon brutaal per post als verjaardagscadeau toe. Zij was immers toch de enige die de postpakketten thuis kon openmaken: ‘ieder nadeel heeft ook weer zijn voordeel toch?’ mailde ik provocerend. De volgende dag had ze al even provocerend een slipje in mijn jaszak gestopt. Ik stapte in de auto en kreeg een Sms’je. ‘Voel eens in je jaszak naar het resultaat van je cadeau!’ Ik verstopte het thuis in de garage. Als ik er aan rook sprongen de knopen van geile gedachten bijna van mijn broek.

Ja, Els en ik waren gelukkig nog steeds gepassioneerde en geile seksuele wezens ondanks de rem van onze persoonlijke omstandigheden. Het delen van dit passionele geheim van verlangen drukte onze schuldgevoelens steeds verder naar de achtergrond. We hadden een nieuw evewicht gevonden. Het taboe doorbreken was én onze bevrijding én creëerde tevens een obsessie, die er op gericht was om elkaar althans virtueel volledig te willen bezitten. Cyberspace werd een verslaving en een vlucht vooruit uit een persoonlijke realiteit die nooit zou wennen.

Onze verlangens naar elkaar werden door deze omstandigheden ook steeds extremer. Een week voor mijn geile telefoontje mailde ze me. Ze had op televisie naar de uitzending van Deep Throat gekeken. Door zijn gedateerd was de film volgens haar ook weer leuk om naar te kijken, mailde ze. In bed had ze vervolgens gefantaseerd, dat zij, in totale overgave, verlangend mijn lul diep in haar keel naar binnen zou zuigen. Zij moest en zou in deze fantasie mijn lustobject zijn. Mijn antwoord was niet minder expliciet. Mij verplaatsend in het tijdperk van de dubbele moraal waarin deze film tot stand kwam, kondigde ik aan, dat ik gedwongen was om haar persoonlijk te straffen voor deze immorele gedachten, Vervolgens gaf ik een zeer expliciete beschrijving van hoe ik dat zou doen. Zo ging het al tijden over en weer. Zo hadden afgesproken om op vaste tijden te masturberen in gedachten bij elkaar. De ene keer had zij in ons spel het initiatief en was ik de volger, in de volgende cyberontmoeting waren de rollen weer volledig omgedraaid. Wat in een normale relatie wellicht pervers had geleken, was door de manier waarop we bijna wanhopig op elkaar focusten bijna een norm geworden. ‘Waar eindigt dit?’ mailde ik Els tijdens een van de steeds schaarser wordende momenten van reflectie.

En toen kwam daar plotseling de aanbieding voorbij met ‘het reisje langs de Rijn’ voor chronisch zieken en gehandicapten. Het kostte weinig moeite om beide partners enthousiast te maken voor deze aanbieding , van vier dagen er goed verzorgd helemaal uit zijn. Het was voor mij en Els een uitgemaakte zaak dat wij voor die periode samen een huisje zouden huren.

Ik ging die ochtend mee naar de boot en installeerde mijn partner. Ze was in goede handen. Ik kuste haar en zei: ‘geniet er van en tot volgende week!’ ‘Ik kneep in haar hand, ‘jij ook antwoordde ze.’ Toen ik de loopbrug af liep zag ik verderop Els in haar auto stappen. Ze was gespannen. Ik keek nog een keer om naar de boot en pakte mijn mobieltje.

Vier uur later draaide ik de sleutel om van het vakantiehuisje.

Qua opbouw zou het verhaal op deze erotische website logischerwijs nu met een climax moeten eindigen, waarin de lezer wordt meegenomen in de beschrijving van zinderende seks van twee wellicht normloze zielsverwanten, die voor even de eenzaamheid van hun relaties achter zich laten door de liefdessappen rijkelijk te laten vloeien.

Het zou echter ook zomaar kunnen, dat beide hoofdrolspelers in dit verhaal bij binnenkomst van hun liefdesstulpje, in een moment van bezinning, overmand raken door schuldgevoelens en twijfels over hun gefixeerde seksueel verlangen en daarom alsnog besluiten om rechtsomkeert te maken.

Evenzeer zou het verhaal een spannende wending kunnen krijgen waarin de beide overspeligen werden ontmaskerd door hun omgeving.

Als het de tekst voor een kasteelromannetje zou zijn, verging de boot in het vervolg met man en muis, waarna beide hoofdrolspelers na een respectvolle en ingehouden fase van rouw, in het laatste hoofdstuk gepassioneerd in elkaars armen vallen.

In weer een andere variant eindigt het verhaal in een moralistisch normen en waarden commentaar, over lusten die altijd ondergeschikt moeten worden gemaakt aan de lasten van het leven.

En wordt dit verhaal gelezen door iemand met een hulpvaardige inborst, dan zou deze zo maar voor kunnen stellen om deze situatie bespreekbaar te maken, met het advies dat beide ontrouwe echtelieden gebaat zijn bij groepstherapie in een zelfhulpgroep in de psychische betekenis van dat woord.

Het zou ook zo maar kunnen zijn, dat we slechts een schaamteloze en normloze fantasie gelezen hebben van een schrijver die van mening is dat je morele grenzen alleen vast kunt stellen door ze te overschrijden.

Wellicht was het verhaal een poging om het werkelijke wezen van de mens te ontmaskeren ver voorbij het taboe door een opgelegde moraliteit in een complexe samenleving?

Een Darwinistisch wetenschapper zou wellicht klinisch en tevreden analyserend in dit verhaal de bevestiging vinden, dat het aantoont dat de mens in zijn essentie alleen geleid wordt door de drift en de drang om zich voort te planten, en dat sociaal gedrag en mededogen slechts aangeleerd is.

Of is het slechts een laffe poging van de schrijver om begrip te kweken voor zijn dilemma’s als seksueel wezen in een uitzichtloze relatie? Probeert hij, met andere woorden, legitimatie voor zijn gedrag te vinden, door lezers van een erotische website tot begrip te verleiden over zijn handelswijze?

Tot slot, Is het verhaal gebaseerd op een werkelijkheid of toch fictie? Of heeft het wellicht tot doel de onderdrukte verlangens van een vereenzaamde mantelzorger te sublimeren?

Hoe het de schrijver, zijn geheime geliefde en hun wederzijdse partners werkelijk is vergaan blijft voor de lezer van dit verhaal echter altijd ongewis. Het vervolg is aan de fantasie, het mededogen en het inlevingsvermogen  van de lezer. Uit compassie met de twee chronisch zieken op een bootreis, die in dit verhaal slechts een bijrol lijken te spelen, maar die altijd aanwezig zijn. Voor wie seks alleen nog maar een gedachte is uit een vorig bestaan.

© Flux

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  8 comments for “We spraken alleen nog lichaamstaal

  1. 12 april 2008 at 11:07

    Mooi verhaal, en wat een fantastisch einde

    Complimenten, Marc

  2. 12 april 2008 at 14:10

    Wrange humor en erotiek, het blijkt te combineren.

  3. 12 april 2008 at 15:27

    Een goed verzorgd verhaal — het beste van Flux tot nu toe — en weer eens een heel ander, bijna filosofisch einde. Knap!

  4. 12 april 2008 at 21:33

    Hoe herkenbaar kan een verhaal zijn??????????
    Erg mooi geschreven en met veel respect voor alle partijen!!!!

  5. 18 april 2008 at 19:53

    Prachtig Flux.

  6. WB
    25 april 2008 at 15:51

    Het overdreven pathos van de tweede alinea deed mij het ergste vermoeden voor de rest van het verhaal. Maar dat viel gelukkig wel mee. Met wat fantasie kan je je de beschreven verhaallijn wel voorstellen. De gekozen vorm voor het einde, vind ik daar dan weer afbreuk aan doen. Het haalt je te veel uit het verhaal.

  7. 26 april 2008 at 00:04

    Goed geschreven. Die moraal aan het einde hoeft voor mij niet zo.

  8. 26 april 2008 at 11:17

    een heel ander soort erotisch verhaal. Door de haast onderkoelde toon extra krachtig.

Geef een reactie