Weerstand, zinloos . . .

Herfst 2009

Achter me valt de deur zwaar in het slot. In een reflex haal ik diep adem en snuif daarmee de geur op van de hotelkamer, vermengd met het kruidige dat ik hoopte aan te treffen. Verheugd herken ik onze afgesproken code. Ik zie dat er wat licht tussen de slordig gesloten gordijnen heen sijpelt. Tegelijkertijd voel ik opeens heel bewust mijn blote huiddelen tegen de zijige voering van mijn jas. Terwijl ik mijn ogen laat wennen aan de schemer en langzaam afloop op een strook diffuus licht, laat ik de jas over de stoel glijden die ik onderweg tegen kom. Ik hoor buiten het loeien van de wind en de regen die tegen de ruiten striemt. Het geeft deze ruimte iets beslotens, iets intiems.

Als door een magneet word ik aangetrokken door de contouren waar ik al zo ontzettend lang naar uitgekeken heb. Ik sla hem gade en herken hem aan de ontelbare indrukken die zich in de afgelopen tijd opstapelden in het geheugen van mijn fantasie. Daar staat hij dan, eindelijk, roerloos. Met de rug naar mij toe en krachtiger dan ik had durven hopen. Zijn licht gespreide benen dragen en goed gebouwd torso. Een zwarte slip is het enige kledingstuk dat ik hem zie dragen. Iets bij zijn middel verraadt het goede leven. De situatie lijkt te bestaan uit tastbare stilte. Om die niet te doorbreken nader ik hem omzichtig. We staan inmiddels heel dicht bij elkaar, het verlangen nog onberoerd tussen ons in. Ik stik bijna van onderdrukte hunkering die ik verberg door te ademen met open mond. Als ik zou willen, zou ik hem nu kunnen aanraken. Maar ik doe het niet. O nee, liever uitstellen, de spanning opvoeren. Dit kan ik immers nooit meer over doen.

Nagenoeg onhoorbaar blaas ik mijn adem in zijn nek en door de summiere maar gunstige lichtinval zie het kippenvel opkomen. Korte haartjes recht overeind mijn richting uit als kleine, alerte antennes. En hij beweegt, merk ik. Snelheid is nu geboden. Met een smalle blinddoek beroof ik hem van het zicht. Door er net iets langer over te doen dan noodzakelijk, neem ik waar hoe hij het aroma van mijn geurcode in zich opneemt. Hoewel zijn gezicht onzichtbaar voor me blijft, voel ik zijn glimlach van herkenning. Langer uitstellen kan niet meer, ik moet hem nu kunnen aanraken. Door zijn gemillimeterde haar kan ik met gemak mijn duimen voorzichtig tegen de achterkant van zijn oorschelpen plaatsen. Langzaam en met toenemende druk glijd ik via de gespannen nekspieren naar zijn schouderbladen.

Het eerste fysieke contact! Ik ervaar het nieuwe; de mij nog onbekende huid. Ik voel hem reageren onder m’n handen. Hemel, wat een zalig spel is dit en wat vergt het een enorme zelfbeheersing. Tegen elkaar aan glijden mijn duimen langs zijn ruggengraat naar beneden tot daar waar zijn rug in naam verandert. Mijn vingers even voorlangs tussen de rand van de slip, om vluchtig langs zijn liesstreek te strijken. Bijna tegelijkertijd rolt uit zijn binnenste een geluid dat het midden houdt tussen een grom en een kreun. Ik glunder van ingehouden plezier.

“Draai je om,” beveel ik. Hij staat nu met het gezicht naar me toe. De mond licht geopend met opgekrulde mondhoeken, hoge ademhaling, de neusvleugels open gesperd. Voor verdere waarneming van zijn enthousiasme gun ik mijzelf de tijd niet meer. Mijn in kant gehulde billen druk ik voorzichtig tegen zijn onderlichaam. Hij is zo dichtbij dat ik de omvang van zijn verlangen kan inschatten. “Verken me,” gebied ik. Hij begraaft zijn gezicht in mijn nek en omarmt mij met zijn warmte. Zijn handen kennen geen aarzeling. Oh, eindelijk die lang verwachte, zoekende handen op mijn huid. Via mijn sleutelbeenderen glijden ze af naar de borsten. Hoe hij ze bevoelt, ontdekt, weegt, taxeert. Mijn gespannen tepels zenden in hun rechtstreeks contact met mijn kruis zulke heftige signalen uit dat het bijna zeer doet. Het is alsof er een hete windvlaag door deze kamer trekt.

Zomer 2009

Maandenlang liet ik me een verliefdheid in wiegen door zijn woorden. Als ik ze ontving schoten mijn ogen erover heen om daarna terug te keren en er hele zinnen van te maken. Verloren betaalde ik de prijs voor de macht van het woord dat de grauwsluiers weghaalde bij m’n driften. Wat mijn lezende ogen doorseinden naar mijn bekken, deed de sappen stromen in haar holtes. Ik wil niets van je afnemen, ik wil enkel iets toevoegen aan wat je al hebt, schreef ik hem.

Aanvankelijk hield ik me daarbij nog trouw aan wat veilige vingeroefeningen op m’n virtuele schrijfblok. Een plezier om te ervaren hoe hij reageerde. Tipte ik iets aan over ‘dominantie’ stond hij onmiddellijk in de startblokken om ook ‘het onderdanige deel van zichzelf’ te willen ontdekken. Verscholen achter onze beeldschermen schreven we elkaar steeds vaker tot fantastische hoogtes en uitdagingen. Het was zo’n duivels genoegen, dit alles. Ik sprak mijzelf nog toe te stoppen, en dus ging ik door. Totdat ik mijn verstand verloor en me geheel gewonnen gaf aan de gevaarlijke mix van begeerte en nieuwsgierigheid. Ik weet nog precies hoe dat voelde. Dat moment van verdikt verlangen en niet meer terug kunnen. Ik wilde de piketpaaltjes verplaatst zien en in al mijn kwetsbaarheid koos ik daarmee voor de vrije val.

Het was een bewuste keuze, ik zou hem inderdaad een lesje gaan leren in onderdanigheid. Mijn eigen vernedering lag daarbij op de loer. Wat zou me te wachten staan als zijn luchtspiegeling maar een heel gewoon mens bleek zijn? Een weinig of niet opvallende vrouw waarvoor hij normaal gesproken zijn hoofd misschien niet eens zou omdraaien . . .

Herfst 2009

Hij heeft mij beet met een kracht die nauwelijks past bij zijn gestalte. Het stucwerk van de muur kerft in de rug van mijn handen en in mijn schouderbladen. Ik voel hem onverzettelijkheid uitstralen. Ik spartel tegen maar zijn greep vermindert er nauwelijks door. Steeds feller duwt hij mijn uitgespreide armen tegen de muur. Met zijn sterke knie tegen mijn rechter knie immobiliseert hij mij; ik kan geen kant meer op. Ik voel ademstoten in mijn gezicht, voel zijn zinnelijke lippen de mijne vinden. Een vreemde tong op verkenning uit, klef, gretig zoekend. Ik laaf mij aan de tongzoen en aan de nieuwe smaak. Hij duwt zich dichter tegen me aan en ik ontvang en koester zijn hardheid in de natuurlijke holling van mijn lendenen. Langzaam smelt ik. O, er is vandaag nog zoveel meer van dit gewillig lichaam voor hem beschikbaar, weet ik. Maar alleen zoals we het hadden afgesproken.

Zijn tussenkomst zet een ander scenario in werking. Ik probeer een uitweg te vinden en omdat hij nog steeds niets kan zien, ben ik hem uiteindelijk te snel af. “Blijven liggen!” Ik hurk neer aan zijn voeten terwijl hij voor me uitgestrekt op het bed ligt, met de rug naar mij toe. Mijn handen omklemmen zijn enkels en zacht strelend ontdek ik de spieren in zijn kuiten. Normaal gesproken zouden de beenhaartjes weerstand kunnen bieden maar ik heb geoliede handen waardoor mijn vingers soepel over de huid glijden, niets dat hun zoektocht nog in de weg staat. De geur van mannenzweet kringelt langzaam mijn neusgaten binnen wanneer ik mijn gezicht dichter bij zijn lichaam breng. Ik zie de weerschijn van mijn glimmende nagels.

Schrijlings neem ik plaats op zijn bovenbenen. Mijn opwinding stijgt naarmate m’n handen aarzelen; ze kunnen hier immers nog twee kanten op. Gaan ze naar opzij, om de kracht van zijn bilspieren te ontdekken of kiezen ze voor de weg daar tussenin? Het wordt dat laatste. Ik laat mijn rechter wijsvinger verdwalen en ontdekken hoe gemakkelijk die zichzelf toegang verschaft tot de opening die zij daar aantreft. Na een laag klinkend oew, volgen er meer geluiden. Zijn klank is warm en dit teken van leven bereikt het hart van mijn kruis.

Door op mijn handen te leunen hang ik even boven z’n lichaam. Mijn borsten strelen zijn rug en met mijn harde tepels teken ik cirkels op z’n huid. Onder mij kronkelt een mens van genot. Ik laat hem kennis maken met mijn begerige kruis door er speels mee over zijn billen en onderrug te wrijven. Deze natte lippen strelen en kussen zijn lichaam. Mijn beide handen op zijn heupen die langzaam een weg zoeken naar voren, maar net niet ver genoeg. Ik wil hem teasen, ik grijns en hij voelt dat. Zijn billen komen omhoog in een smekende kromming. Onrust, gekreun, hij wil dit zo niet langer. Ik verplaats me en geef zijn benen de vrijheid.

“Ik wil jou frontaal.” Weer pak ik z’n voeten op die zoveel aandacht kennelijk niet gewend zijn. Teen voor teen wordt ontdekt, gemasseerd en geproefd. De voetzool seint moeiteloos naar andere gevoelige delen van het lichaam zie ik, precies zo is het bedoeld. Verder omhoog nu met mijn gladde handen; wat daar overduidelijk aanwezig is negeer ik en ik sla mijn benen om zijn dijen. En daar waar het harde dijbeen over gaat in de lieflijke zachtheid van de lies, begraaf ik mijn gezicht. Ik voel het scrotum vochtige warmte uitstralen en word enorm aangetrokken door de zoetige geur die het afgeeft. Met een flinke haal van mijn tong onderzoek ik zijn ballen. Neem ze één voor een zacht zuigend in mijn mond. Laat het puntje van mijn tong het harde gedeelte er tussenin stimuleren. Het tintelt en tergt zijn zintuigen; hij kreunt en verlangt.

Nadat ik met een ruk de blinddoek verwijder, maken onze ogen contact en zien we voor het eerst elkaars verwondering, herkenning en opwinding. Welkom, zeggen zijn ogen. Zijn mond lacht en ik geniet van deze aanblik, van het vertrouwen. Mijn mond nadert de zijne, z’n lippen wijken vaneen. De kus die volgt is zo innig intens. Ik neem de tijd voor de warmte van deze mondholte, het gladde van de tanden, het strelen van zijn tong.

Barstens vol lust laat ik me schaamteloos zakken over zijn strak gespannen geslacht. Steunend op mijn handen raken mijn tepels de gloeiende huid van zijn borstkast. Mijn smalle heupen geven het onderlichaam ritmisch richting en tempo. Ik laat me met lange halen op en neer glijden om uiteindelijk de eikel vast te klemmen tussen m’n sterke sluitspier. Snel en soepel op en neer nu langs het meest gevoelige plekje. Ik huiver van geilheid bij het waarnemen van z’n spelvreugde. Gulzig vrijend reageren wij op elkaar; ik voel hem nog verder opzwellen binnen in mij. Plotseling weer zijn eigen initiatief. Hij gooit mij om en bovenop mij liggend, stuurt hij zichzelf alsmaar dieper en krachtiger in mij. Niet helemaal volgens afspraak, wel ongekend heerlijk. “Gebruik je tong.” Mijn bekken staat omhoog, de benen ver uiteen gespreid. Nat en glanzend verlaat hij mijn holte. Durf ik mijn genotsknop nu haar volledige vrijheid te geven? Twijfel heeft bij hem geen kans. Er ontsnapt mij een gelukzalige kreun waarmee ik reageer op zijn ongekende bedrevenheid. Net voordat ik klaarkom rijg ik me snel aan hem vast en voer hem mee in mijn eigen ritme. We gaan bijna gelijk op met het noodweer buiten dat bestaat uit alsmaar aanzwellend gerommel, harde donderklappen en helle, adembenemende lichtflitsen. Zware, samengepakte wolken die zich boven onze hoofden ontladen. “Laat het gaan,” fluister ik meer tegen mijzelf dan tegen hem.

Ik word wakker, zweet en spermasmaak op mijn lippen. Het aroma van seks en liefde nog dicht om me heen. Zijn briefje. Bedankt beminde meesteres, laat mij ooit jouw meester zijn. E. Hij is weg. Net zo ongemerkt verdwenen als de lichtstrook uit deze kamer. Wanneer ik de gordijnen wat verder open schuif zie ik dat het noodweer een natte, verlaten, ongeordende boel achter liet op straat. Precies zo voel ik mij . . .

© Carli

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  12 comments for “Weerstand, zinloos . . .

  1. 4 december 2009 at 08:42

    Carli, dit is in één woord een meesterwerk. Je bent een ware woordkunstenares met de hoofdletter W. Jouw zinsopbouw is van een onmetelijke schoonheid. Hoelang je verhaal ook is, het verveeld nooit.
    Meesterlijk. Helaas mag ik maar 3 sterren geven, maar die krijg je dan ook van harte.

  2. 5 december 2009 at 13:49

    Opzwepend, boeiend, de schrijfster weet wat erotiek betekent. Een paar onvolkomenheden, maar dit is werk van een talent in ontwikkeling. Hier kan Anais Nin afgunstig op worden.
    Miel

  3. 5 december 2009 at 15:02

    Carli schrijft met een enorm nauwkeurig en doordacht. Ze weet zo, vaak in de onderliggende laag, prachtige erotiek in haar zinnen te mengen. Voorbeeld:
    […]de gevaarlijke mix van begeerte en nieuwsgierigheid. Ik weet nog precies hoe dat voelde. Dat moment van verdikt verlangen en niet meer terug kunnen. […]
    Bijzonder vind ik ook het niet voor de hand liggend taalgebruik. Voorbeeld:
    […]terwijl hij voor me uitgestrekt op het bed ligt, met de rug naar mij toe.[…]
    Dit zinnetje geeft je een heel ander beeld, dan: […]terwijl hij voor me uitgestrekt op het bed ligt, op zijn buik.[…]
    De vergelijking die Miel, dé Miel, maakt, is wat mij betreft volkomen terecht.

  4. 5 december 2009 at 17:40

    Weergaloos geschreven. Je blijft je tijdens het lezen afvragen waar fantasie en autobiografie elkaar raken.

  5. 6 december 2009 at 00:15

    Wat een super opwindend verhaal , had me helemaal in de ban , geheimzinnig en super erotisch ! Opbouwend naar de goede climax , mijn compliments !

  6. 6 december 2009 at 23:58

    Een juweel van een verhaal, Carli. Neem bijvoorbeeld de vondst: " …neem ik waar hoe hij het aroma van mijn geurcode in zich opneemt". Dikke *** met een griffel. Het was een genot om mij in de manspersoon te kunnen verplaatsen. Dank je wel Carli voor je mooie inzending. Ik ben blij dat je voor Eropodium schrijft.

  7. 15 december 2009 at 11:13

    Gewoon heel mooi geschreven. meer dan proficiat. Eigenlijk echt schitterend.

  8. 20 december 2009 at 01:54

    Spannend er erotisch verhaal Carla, heel mooi!

  9. 23 december 2009 at 12:06

    Zes leden gaven hun sterretjes aan dit verhaal, 15 in totaal. Dit betekent een ledenstem van 2,5 sterren

  10. 5 februari 2010 at 14:56

    Ha Carli,

    weer een geweldig verhaal. Dikke tien en Dikke Kus. Verdiend. Ik kan me als lezer zoo goed inleven. eng bijna…..

    Erik

  11. Anoniem
    16 april 2010 at 06:58

    Lieve Carli, Ik geniet van je verhalen. Je bent super!

  12. 13 oktober 2010 at 23:07

    Huiveringwekkend Carli. Je speelt voortdurend met de grens tussen het verlangen en het vervullen ervan. Je zinnen zijn pareltjes, vaak. Het raakt me in mijn hart hoe je je heldin achterlaat. Zo raak, zo’n mooie parallel. Een verlangen vervuld, maar niet geblust.

Geef een reactie