Wie is dat op de webcam

Ik geef eerlijk toe dat ik het erg geil vind om een vrouw op haar webcam te zien. Nu vinden de meeste vrouwen het helemaal niet geil om zichzelf aan mij te laten zien, dus dat schiet niet zo op. Maar goed, als je goed genoeg zoekt, en niet te beroerd bent om te delen, dan vind je meestal wel ergens een chatroom waar iemand uit de kleren gaat. Privéchat zit er dan niet echt aan, maar goed, dat neem ik dan maar voor lief.

 

Maar gisteren kwam er toch iets op mijn pad, dat was echt ongelofelijk toevallig, maar vooral opwindend te noemen. Ik wil de ervaring graag met jullie delen.

 

 

Ik was in één van mijn favoriete chatrooms. Het is een wat rustigere chatroom, waar alleen Engels en Nederlands gesproken mag worden. Je komt er alleen in als je een cam hebt, maar de moderaters zijn erg streng: als je vervelend wordt, kunnen ze je zonder meer eruit schoppen. En terecht. Ik vind het al een hele eer als een vrouw zichzelf durft te showen. Wanneer je haar dan begint te bedelven onder slechte vleierij op zijn best, en schunnige aanmoedigingen als ze daar geen prijs op stelt op zijn ergst, is voor de meeste mensen de lol er snel af.  Maar in die room komen alleen echte heren, tenminste dat maken we onszelf wijs, die een vrouw op haar waarde kunnen schatten.

 

Na een vermoeiende dag werken kwam ik thuis. Ik warmde wat eten op, maar ik voelde dat ik erg in de stemming was. Ik logde dus in op de chatserver en ging naar de camroom waar ik normaal ook kom. Ik ontmoette enkele bekenden, en chatte gewoon wat met hen, zonder bijzonderheden. Er waren maar een stuk of tien mensen in de room, en het waren allemaal mannen. Helaas voor mij. Ik wilde net uitloggen en mijn geluk elders proberen toen opeens een voor mij onbekende vrouw inlogde. Haar chatnaam was Monique79. Mijn fantasie sprong onmiddellijk op hol. Er werkt namelijk, sinds een half jaar, bij ons op het bedrijf een manager met de naam Monique. Omdat ze pas jarig was geweest had ik haar gevraagd hoe oud ze was geworden. Ze was net 29 geworden, dus kwam ze uit ‘79.  Daarnaast vond ik haar waanzinnig aantrekkelijk.

 

Ik val normaal nooit op het type manager. Ik vind ze vaak te stijf en te truttig. Maar Monique was anders. Ze was erg goedlachs, met een ietwat zwart gevoel voor humor, en ze kon geweldig uit de hoek komen met een gevatte opmerking. Het samenwerken met haar beviel me altijd goed, omdat ik tenminste het gevoel had dat je met haar een gesprek kon voeren wat ook ergens over ging, behalve dat ze wat yuppie-jargon termen uitte.

 

Zou het nou kunnen dat ze nu hier op cam was? Het eerste wat ik deed was haar camera aanklikken, zodat ik haar kon zien. Helaas voor mij had ze haar cam op haar keybord gericht. Mijn ervaring had me geleerd dat je dan vaak pech hebt, en er geen vrouw achter de cam te vinden is, maar kerels die zich voor deden als vrouw. Ik was eigenlijk al een beetje teleurgesteld, en wilde haar afsluiten toen ik zag dat ze mijn cam had aangeklikt. Had ze ook mijn naam herkend en wilde ze ook eens kijken of ze de echte mij kon herkennen? Mijn chatnaam was gelijk aan mijn echte naam, dus het was mogelijk. Aan de ander kant sloop er ook de gedachte door mijn hoofd dat er duizenden mensen zijn met de naam Martin en de naam Monique. Gelukkig was ik op dat moment niet herkenbaar in beeld, dus ik zou haar niet afschrikken.

 

In de room zelf werd Monique eerst begroet door de gasten, maar de moderator was vrij streng. Hij vroeg haar de cam op haar lichaam te zetten, zodat we konden zien of ze wel meerderjarig was. Monique reageerde meteen en zette de cam op haar lijf. Ik nam onmiddellijk alle details in me op. Ja, de vrouw op de cam had ongeveer wel haar postuur. Tenminste, ze was lang en slank. Maar volgens mij had ze grotere borsten. Niet dat ik dat zeker wist. De vrouw op de cam had een strak zwart truitje aan, maar ik had Monique natuurlijk nooit in dergelijke kleding gezien op ons werk. Daar droeg ze mantelpakjes en nette bloezen met sjaaltjes. Dit truitje was lekker strak, afgezet met kant aan de mouwen en het kraagje., duidelijk een outfit die ze had gekozen om de mannen in de room uit te dagen. Ik pijnigde ondertussen mijn hersens of ik tijdens een gemeenschappelijke lunch of een pauze ooit iets had verteld over deze room. Maar dat was nu niets om op werk te bespreken. Als ze het al was, dan was het toeval dat ze er was.

 

Terwijl ik aan Monique dacht voelde ik dat ik hard werd. Vreemd, ik had Monique, hoewel ik haar aantrekkelijk vond nooit benaderd voor een date ofzo, ofschoon we allebei vrijgezel zijn en het goed kunnen vinden met elkaar. Op één of andere manier was het niet passend om een dame van mijn werk, van een hogere functie dan de mijne, mee uit te vragen. Misschien heeft me dat al die tijd weerhouden. Maar nu ik de vrouw op de camera zag, de “cybermonique”, voelde ik me opeens de grootste sukkel ooit. Zelfs met haar kleren aan was ze al sexy genoeg, hoe zou ze zonder zijn? En zou ik wat meer te zien krijgen?

 

In de room struikelden de mannen over elkaar heen om te zeggen hoe mooi ze was. Ik zelf was wat stiller. Aan de ene kant wilde ik haar aanspreken, aan de andere kant wilde ik niet zo zijn als al die anderen die bij haar liepen te slijmen in de hoop een glimp van haar lichaam op te vangen. Maar aan de andere kant wilde ik dolgraag meer zien, en misschien met haar chatten zodat ik achter meer kon komen. Maar ik was bang dat ik teveel zou zeggen en haar zou beledigen, of dat ze me zou herkennen. Aan de andere kant, wat als ze me zou herkennen? Ik dacht haar ook te  herkennen, zeer tot mijn genoegen. Wat het ook was, ze keek nog steeds naar mijn cam kon ik zien. Wat ze ook zag, het beviel haar blijkbaar. Ik vroeg me af waarom, aangezien ik nog steeds geheel gekleed was. Zou ze net als ik zitten te kijken of ik Martin van kantoor was. Zat ze daardoor te dubben of ze juist wel of niet door moest gaan? Beiden zijn we onherkenbaar, wat hebben we te verliezen? Zou het afschrikken als ik mijn trui uittrek? Ik heb er een shirt onder aan….

 

Ik besluit dat te doen. Ik trek mijn trui uit over mijn hoofd, zodat ik in mijn shirt zit. Dat zit er mooier uit vind ik zelf. Gelukkig was mijn onderlijf buitenbeeld, dus ik kon zonder probleem af en toe mezelf betasten, want de hele situatie maakte me wel erg geil.

 

In de room was nog steeds iedereen, inclusief de moderator, bezig met het inpalmen van Monique, die daar nauwelijks op reageerde. Tot ik opeens zag verschijnen:“Wat ben je stil, Martin”.

 

Ik slikte even. Wat moest ik hierop zeggen. Een verkeerd woord en de spanning was weg. Een woord teveel en ik zou onthullen wie ik ben, vooropgesteld dat ze Monique van mijn werk was. Maar niet reageren zou ook niet goed zijn, want dan zou ze denken dat ik geen interesse had. Dat verdomde gedoe ook altijd. Maar ja, zo is het spel, meespelen moest wel, anders kon ik nooit winnen.

 

“Ik hou meer van stil genieten.” Typte ik terug. Meteen nadat ik op enter had gedrukt baalde ik al als een stekker. Wat een klote-antwoord zeg. Dat zou haar wel doen afknappen. Ik kreeg alleen een “hihi” terug, en ik zag dat ze opstond. De mannen in de room reageerden allemaal met uitroepen van teleurstelling. Niemand had op dit moment nog aangedrongen dat ze wat zou laten zien, zo zijn de regels van de room. Dus wie weet zou ze, alleen maar om te pesten, die camera gewoon aan laten staan, en naar de bioscoop gaan?

 

Maar na een minuut of wat kwam ze al terug, met een glas drinken in haar hand. Mannen opgeilen is blijkbaar dorstig werk, aangezien ik dat wel vaker zie. Ik had ondertussen van de kamer bekeken wat ik kon zien, hetgeen niet veel was. Alleen een stuk muur, met een behang wat ik niet precies kon definiëren en een klok van dertien in een dozijn. Zelfs als ik ooit bij haar thuis kwam zou ik als een gek de muren moeten afspeuren naar klokken. Dat zou er nogal dwaas uitzien.

 

De aandacht in de room ging weer naar Monique, maar ik zei niks. Ik bleef alleen kijken en probeerde duidelijk te krijgen of ze nu wel of niet Monique van mijn werk was. Ik zag even een lok blond haar, maar de rest van haar gezicht bleef off cam. Monique was niet zo blond als cybermonique, maar het licht doet cams altijd wat verkleuren.

 

Het gebeurde opeens. Zonder waarschuwing trok Monique haar truitje uit, en het bleek dat ze geen BH aan had. Ik keek recht tegen twee kleine tietjes aan, met twee kleine rode tepeltjes. Ze te zien waren haar tepels al hard. Als ze dat niet waren dan werden ze het wel snel, want ik zag twee handen die met vaardige vingers even over deze tepels streelden. Monique had ook zulke handen. Haar vingers lang, slank en lenig, zoals zij zelf ook was. Ik wist opeens bijna zeker ik deze handen die middag op kantoor de nietmachine had zien gebruiken. Het was Monique van kantoor. Of toch niet?  Monique leek me eerlijk gezegd niet het type om haar blote borsten te showen op een webcam. Ik begon weer te twijfelen. Waarom keek ze nog steeds naar mij? In de room schreeuwde men om haar aandacht, binnen de gestelde grenzen, maar Monique reageerde niet. Ze keek alleen maar naar mijn cam.

 

Ik streelde mijn hard geworden geslacht inmiddels door de rits van mijn broek heen. Ik wilde wel verder gaan, ik wilde dat zij verder ging, ik wilde weten wie ze was, dat zij wist wie ik was, ik wilde eigenlijk alles tegelijkertijd. Dus deed ik niks. Tenminste niet in beeld. Ik begon mezelf wel steeds steviger te kneden.

 

Monique streelde nog even haar borsten met haar lange slanke vingers. Ik besloot een gok te wagen en typte in de room.”Monique, wil je eens gaan staan…ik wil je hele lichaam zien, als dat mag.” Oh, wat een verwijfde zin, wat pathetisch gewoon. Daar gaat ze toch zo niet op in, dacht ik. Maar het leek wel alsof ze op een zin van mij gewacht had. Ze stond op en liet ons haar lichaam zien. Wat ze verder droeg was een spijkerbroek. Een blauwe. Toen ze omdraaide probeerde ik het merk te lezen. Dido. Had Monique broeken van Dido? Had ik haar überhaupt wel ooit in spijkerboek gezien? Nee. Misschien heeft ze die dus niet. Of heeft ze ze wel, maar draagt ze die misschien nooit op kantoor? Als ze ze heeft, zijn het dan dido’s?

 

Ik bedacht dit alles in de flits van een seconde, maar vervolgens verdwenen die gedachten helemaal toen ik in beslag werd genomen door haar heerlijke kontje. Haar spijkerbroek zat lekker strak en ik kon zien dat ze prachtige billen had. Ik zou die graag eens zien, zonder dat die broek eroverheen zat. Haar tietjes waren vrij onverwacht gekomen, wie weet zou er meer volgen. Als ik maar geduld had. Monique ging weer zitten en typte wat in.

 

Hé, een privéberichtje. De meestal staat dat uit, maar blijkbaar nu niet. Monique accepteerde geen berichtjes, maar ik wel. Van wie zou het zijn. Ik klikte op mijn schermpje en opende het. “Sorry dat ik hier typ, maar liever niet in de room.”

Ik typte onmiddellijk terug: “Geeft niet hoor.” Zou ik haar vragen waar ze vandaan kwam? Of juist of ze meer wilde laten zien. Ik wilde even graag weten wie ze was, als haar zien. Maar ze was me voor: “Waar kom je vandaan?” vroeg ze.

 

Ik dacht even na. Moest ik mijn plaatsnaam vertellen? Dan had je grote kans dat ze me herkende. Als ze Monique was. Of juist een beetje vaag blijven? Of gewoon liegen? Maar wat als ze het deed JUIST omdat ze me herkende. “Ik kom zelf uit het Zuiden.” typte ze er achteraan. Het Zuiden? Dat zou in de buurt kunnen zijn. Zou ook kunnen van niet. Ik besloot op dezelfde vage manier te antwoorden. “Ik ook.”

 

“Hoe oud?”

 

 “29”, antwoordde ik. Ik dacht dat dat geen kwaad kon.

 

 “Ik ook! We hebben we veel gemeen.”, Ik lachte even toen ik dat las, maar er zat even de adrenaline rush bij van het gevoel betrapt te worden. Ik moest ook wat typen.

 

“Ik vind je borsten erg mooi.” Dat was ook de waarheid, en het klonk me niet eens zo dwaas in de oren. Misschien ging dit de goede kant op.

 

“Weer iets wat we gemeen hebben”, replyde ze met een smiley. “ik vind ze ook mooi.”

 

“Wat doe je voor werk?” Ik had de vraag gesteld voordat ik er erg in had. Maar aan de andere kant, ik moest weten of ik nu met één van mijn managers zat te chatten of niet.

 

Het bleef even stil aan de andere kant. Aan haar lichaamshouding zag ik dat ze even nadacht. Wilde ze geen antwoord geven? Bang om herkend te worden? “Ik werk op een kantoor. Allemaal saai werk , joh, daar wil ik het niet over hebben.”

 

Op kantoor? Voor mij was het duidelijk, het was Monique! Zeker weten. Ik had zo verdomd veel geluk vandaag. Ik knoopte mijn broek los en begon mezelf nu lekker te masturberen, zo erg werd ik meegenomen door deze ontdekking. Mijn pik was nog steeds offscreen, maar mijn bovenarm niet, en ze kon hem zien bewegen. Daar had ik niet bij nagedacht.

 

“Wat doe je?” vroeg ze me.

 

“Niks.” typte ik terug.

 

“Pas maar op dat er ook ‘niks’ over je toetsenbord gaat.” typte ze terug. Echt zo’n Monique opmerking.

 

Ik liet mijn pik los. “Sorry, liet me meeslepen door wat ik dacht.” Een gevaarlijke opmerking. Die nodigde bijna uit tot…

 

“Wat dacht je dan?” Een gevaarlijke opmerking had tot een gevaarlijke vraag geleid. Wat ik dacht, was dat ik mijn manager op cam had die haar lichaam aan me showde. Maar zo geil dat ik dat durfde typen was ik nu ook weer niet.

 

“Aan hoe mooi ik je vind, en wat ik nog meer zou willen.”

 

“Ben je gestopt met denken?”

 

“Nee.”

 

“Maar wel gestopt met rukken zo te zien. Zijn de gedachten niet meer goed?”

 

Tja, daar zat ik dan. Ik wilde niks liever dan me aftrekken. Nou ja, ik wilde inderdaad nog liever haar zien masturberen. Durfde ik dat te vragen? Ik begon in elk geval weer te masturberen, blijkbaar had ze er weinig bezwaar tegen als ik iets deed aan de opwinding die ze veroorzaakte.

 

Ze bleef een tijdje kijken. Ik zag dat haar tepels nog steeds hard stonden en haar ademhaling versnelde. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken, en de rest juist uit te trekken. Mijn shirt en mijn broek gingen uit, en ik verzette de cam zo dat ze zicht had op mijn pik, terwijl ik mezelf bevredigde voor haar. Haar rechterhand gleed naar beneden en ook haar bovenarm begon suggestieve bewegingen te maken. Zij was ook bezig…

 

“Mag ik het aub ook zien?” typte ik…

 

Het leek alsof het berichtje niet was aangekomen. Ze reageerde niet. Een minuut, twee minuten…. Toen stond ze opeens op, waardoor ze weer voor de camera stond. Haar spijkerbroek had ze open geritst. Ik zag een wit slipje, en de hand die erin gleed. Ze was duidelijk geil, maar nog niet klaar om haar kutje aan me te showen. Aan de andere kant was dit al geil genoeg. Een van de geilste beelden die er is, is een meisje dat zichzelf vingert met haar broek nog aan. Alsof de geilheid bezit van haar heeft genomen en ze zichzelf niet eens de tijd heeft gegund om zichzelf te ontkleden. Er bestaat alleen directe bevrediging van de lust op dat moment.

 

Ik voelde dat ik ging komen. Ik typte dus ook dat ik voor haar ging spuiten. Ik kreeg meteen een reactie terug…

 

“Ik vind het geiler om je gezicht te zien vertrekken voordat je komt.” Ik hoefde maar even te denken. Als zij het wilde, dan deed ik het, of ze nu een bekende van me was of niet. Ik verzette de cam iets terwijl ik lekker ging zitten. Op haar cam zag ik haar buik zich aanspannen als teken dat zij ook bijna kwam en ik kon me niet meer inhouden. Ik beet in mijn eigen lip, en zag mijn eigen gezicht vertrekken alsof ik pijn had terwijl mijn onderlijf schokte en schokte. Mijn zaad viel op mijn buik….en nahijgend bekeek ik haar. Op haar cam zag ik haar ook komen…

 

Toen besefte ik opeens wat er aan de hand was. Ik had mijn gezicht laten zien. Als ze echt Monique van mijn werk was, dan zat ik hier mooi voor lul…. Ik geneerde me dood, zette de cam meteen uit en logde uit. Niks nieuwe afspraak of afscheid…

  

Nu, dit was gisteren. Vandaag kwam ik op mijn werk en Monique lachte naar me. Dat doet ze altijd, maar ik meende haar ogen ondeugend te zien twinkelen, maar omdat de hoogste baas net langs kwam konden we nergens over praten.

 

Misschien heb ik wat offline berichtjes als ik straks thuis kom.

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  5 comments for “Wie is dat op de webcam

  1. 8 september 2008 at 10:28

    Goed verhaal Mind. Alleen jammer dat niet alle zinnen even lekker lopen. Ik denk dat als je het naleest je ze zelf ook gemakkelijk vindt.

    Q

  2. WB
    8 september 2008 at 14:46

    Voor de liefhebbers zal dit wel prettig zijn maar het is mij te afstandelijk. Het mysterieuze in de clou is wel aardig dus misschien zit er nog eens een "echt" verhaal in.

  3. 17 september 2008 at 18:56

    Beste lotgenoot, MindsEye, ik denk dat je best wel talent hebt om te schrijven maar ik denk dat je een beetje te haastig bent. Ik spreek uit ervaring. Schrijven, schrijven, schrijven en dan weg er mee zo gauw mogelijk. Iedereen die hier publiceert, zit vol spanning te wachten op het commentaar van de leden.
    Soms krijg ik het gevoel dat het een soort wedstrijd is, "Als ik nu niet gauw, enz. enz. dan haalt een ander mij in. Of dan komt een ander met mijn thema op het podium.

    Onthoud altijd dat het niet gaat om wat je schrijft maar om hoe je het schrijft. Ik lees uit jouw werk een zekere spanning, dat is heel goed. Zonder dat wordt schrijven toonloos of emotieloos. Probeer je zelf in toom te houden tot het zo perfect mogelijk is.(rare uitdrukking)
    Het trappelende, briesende paard van je inspiratie moet getemd worden maar zonder dat het vuur word gedoofd. Groet en succes, Miel

  4. 17 september 2008 at 21:58

    Mindseye, toch weer een meer 'een-richting' verhaal. Op zich misschien niets mis mee, maar het springt er niet echt uit. Je hebt zeker betere geschreven. Blijf ook op de spel en typfouten letten (lees het een paar dagen later eerst door voor je het instuurt).

  5. 21 september 2008 at 12:57

    het verhaal heeft erg veel potentie en heb het graag gelezen. Heerlijk zo'n open einde.
    Alleen iets meer aandacht besteden aan zinsopbouw.

Geef een reactie