Wil je dan niks?

De vetrolletjes boven m'n slipje kon ik niet meer negeren. Natuurlijk zijn ze altijd erger dan een ander vindt, maar het werd tijd om mezelf niet meer te foppen, het moest er af.

Bloot stond ik voor de grote spiegel. Nu viel het toch niet zo op, maar al tastend vond ik het daar te slap, te week. Peuterend aan m'n navelpiercing keek ik naar mijn bescheiden borsten. “Nee”, kreunde ik, “nee, niet zakken, daar ben ik nog niet aan toe.” Ik werd een klein beetje gerustgesteld door mijn vel. Dat zit nog goed strak, overal. Dat het redelijk egaal licht gebruind is doet me goed en daar heb ik ook goed voor gezorgd. Wat haat ik sommige witgevlekte vrouwen; hebben ze niet in de gaten hoe bescheten hun tieten uitkomen tegenover de vaak super-gebruinde rest? Nou, ik vind mezelf best nog wel mooi als na een bloedhete douche kersverse zweetdroppeltjes overal te voorschijn komen. Dan voel ik me als een 'jonggeboren' Eva in het paradijs.

Maar goed, er moest dus toch iets. Geen dieetjes of zo, nee, keihard wat vet er af trainen. Aangezien ik een luie kont heb vond ik het aanbod van een collega wel wat: hij had een kayak over, en ik woon vlak bij de Vecht.

Godallemachtig, ik had het wel wat luchtigjes ingezien. Mijn kont mag dan lui zijn, na een kwartier voelde ik de botten er al doorheen. Ook merkte ik dat bij zo'n soort sport je benen er niet als looie latten bij liggen: je zet je schrap, je klemt aan. Nee, niet alleen je armen doen het werk, je hele lichaam. Al je rugvezels sturen je lijf, je wordt een totale inspanning. Enerzijds begon ik dit te haten, aan de andere kant fluisterde het in me: 'dit voelt goed… dit voelt goed', en onder dat ritme zwoegde ik voort, totdat…

'k Had het hier niet direct verwacht, maar een fors formaat binnenschip kwam me tegemoet. Ik loodste door het 'gat' langs een rij woonarken, maar verwachtte niet de golf die me trof. En na die golf… Mijn kayak dook in een zuigende slufter van wegspoelend water terwijl ik tussen scheepswanden de boel in lijn probeerde te houden. Links voor me wentelde dom en dodelijk een enorme scheepsschroef die alles leek op te slorpen. “Rechthouden… rechthouden…” beet ik mezelf toe, tot ik omsloeg.

Ik schoot er uit, zag onder water belletjeswolken, opgewaaierde wieren. Machinegedreun bonkte diep in mijn oren, verstierf toen.

Het volgende moment zat ik druipend aan dek van een bescheiden woonboot. Glazig keek ik toe hoe een statige vrouw van een jaar of veertig mijn volgelopen kayak aan land wist te brengen met een pikhaak. Alsof ze dagelijks niet anders deed klom ze vervolgens aan boord en draaide een sigaret. “Zo, Moosje…” sprak ze.

“M… M… Moosje?”

“Ja, kom maar even bij! Het was zo ongeveer bijbels, want weet je wat Mozes betekent? Volgens de schrift: 'ik heb je uit het water getrokken'; dat deed de dochter van de Farao, al lag jij dan niet in een biezen mandje en ga ik je niet de borst geven, of eh…”

De raadselachtige woorden van mijn redster bonsden na in mijn oren, terwijl het water daar nog uit liep. Ze pakte mijn hand, trok me op, nam me mee.

Een anderhalfpersoons bed. Mijn wetsuit werd me ontstroopt en daar lag ik bloot op mijn rug, nog in onbegrip starend naar haar, met korte krulletjes en grijsgroene ogen, T-shirt en een soort tuinbroek. Ze opende een fles massage-olie en ging aan het werk. Ik voelde me als bij een fysio, maar schaamde me voor mijn naaktheid, bleef sprakeloos.

Met een glimlach stond ze op en keek me aan. “Wil je dan niks…?”

Weer trok ze me omhoog, zette me op een recht stoeltje. Toen verdween ze door een deur. Totale verwarring beving me: “Wil je dan niks…? Wil je dan niks…? Ik wist niet wat ik wilde, voelde me hulpeloos en machteloos.

Mijn adem stokte toen ze binnenkwam, groot en prachtig bloot, en… pfoe!! Ze strekte zich ruggelings op het bed, terwijl ik staarde naar dat… naar dat… Het rees op als een te forse jonge asperge uit haar bonzende schoot. Ik rilde van kou en vreemde vervoering toen ze haar armen haast moederlijk naar me uitstrekte, voor me openhield: “kom maar!”

Als in een trance ben ik naar dat bed gelopen, gebiologeerd door haar ogen. Er viel niets anders te doen. Trillend heb ik me neergelaten, mezelf even later gespiesd. Zonder iets vooraf schoten de vlammen al door m'n lijf. Terwijl ik in waanzinnige extase op haar schokte, op haar draaide en wrong, dwong ze me voortdurend in haar ogen te kijken, de grootste macht van dat heerlijke lijf. Haar lippen vormden, perfect op mijn moment, 'mijn' naam: “Mmmoosje…” Mijn God, ze heeft niets hoeven doen, ze liet het me doen, zoals ze wilde.

“Wil je dan niks….” hoor ik haar nu nog raadselachtig vragen.

Met een glimlach heeft ze me in de kayak geholpen, naast haar boot. Met suizingen in m'n hoofd ben ik weggepeddeld en keek pas na een hele tijd om. 'Nigtevecht…' Zal ik er ooit nog terugkomen?

© Muriel

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  1 comment for “Wil je dan niks?

  1. 24 juli 2007 at 10:54

    niet echt erotisch .. eerder beschrijvend. Muriel kan beter dan dit !

Geef een reactie