Zij en ik

Mijn mond viel open van verbazing toen ik merkte hoe een banale ruimte zoals deze in slechts enkele uren tijd een dergelijke metamorfose had kunnen doormaken. Daar waar overdag talloze computers erop los zoemden, heerste nu een bijna doodse stilte. Daar waar honderden voeten zich van negen tot vijf een weg baanden doorheen dagelijkse beslommeringen, was nu geen spoor van beweging meer te bekennen. Slechts het zwakke schijnsel van een straatlantaarn gaf vorm aan de vele kasten, tafels en stoelen die nu ongebruikt en verweesd in het kantoor verspreid stonden. Ik tuurde voorzichtig rond om me ervan te vergewissen dat ik alleen was. Ik trok de deur achter me dicht en drong de ruimte verder binnen. Een akelige stilte daalde over me neer.

Mijn naakte lichaam gleed snel en geruisloos langsheen de vele papiermanden en planten die hier en daar de rechte paden tussen de bureautafels onderbroken. Toen ik eindelijk Haar bureau bereikte, zette ik mijn katoenen tas op de grond en begon ik de spullen die Zij mij gevraagd had mee te brengen, één voor één op tafel neer te leggen: vier theelichtjes, een aansteker, één paar handboeien, een blinddoek en twee zwarte koorden. Ondertussen keek ik schielijk om me heen alsof ik vreesde dat één of andere collega plotseling uit het niets zou opduiken en me in mijn bezigheden zou betrappen. Nadat ik Haar bureau voorzichtig had ontruimd, plaatste ik elk van de vier theelichtjes op een hoek van het bureau en ging zelf languit op mijn rug over het tafelblad liggen.

Het hout onder mijn vel voelde hard en kil aan. Ik had een paar minuten nodig om voor mezelf een draaglijke houding te vinden. Eénmaal ik goed lag, nam ik de blinddoek vast die naast me lag, en trok die over mijn hoofd. Het beeld van het schemerige kantoor met de vele schaduwen maakte plaats voor een absolute duisternis. Koude rillingen liepen over mijn huid en mijn penis voelde klein en slap aan. In mijn hoofd zaaiden honende stemmen angst en vertwijfeling. Waar was ik toch mee bezig? Moest ik niet thuis bij mijn vrouw en kinderen zijn? Zou ik me mijn hele leven lang zo laten gebruiken? … Het lange en schier ondraaglijke wachten was begonnen.

Het was kwart over tien. Op haar briefje had Ze geschreven dat ik Haar hier tussen half elf en twaalf uur moest opwachten. Ze was veeleisend, maar dat maakte precies deel uit van die ongelooflijke uitstraling die Ze had. Net het feit dat Ze iemand zo ver kreeg om twee maal per week zijn gezinsleven op te offeren en zich op de meest absurde plaatsen in de meest vernederende houdingen aan Haar over te geven, maakte van Haar een oppermachtige godin. En hoe meer ik mezelf aanbood, hoe machtiger Ze werd. Hoe meer ik mijn eigen ego verloochende, hoe sterker het Hare werd. Een buitenstaander zou hier meteen al het teken van een instabiele relatie in zien, maar voor ons was het tegendeel waar. Zij was nu al vijf jaar mijn Meesteres en ik was al vijf jaar Haar slaaf.

Het was allemaal begonnen op kantoor tijdens een regenachtige vrijdagavond. Het bedrijf waar we werken, produceert softwarepakketten op maat. Op zaterdag stond de installatie van een pakket bij een afvalverwerkend bedrijf op het programma. Normaal gezien dienen de pakketten minstens één week vanop voorhand klaar te zijn zodat ze nog een laatste maal uitgebreid getest kunnen worden, maar die vrijdag moesten we alles nog vanaf nul opbouwen. De kantoorchef had mij en Haar aangesteld om de klus te klaren. Het was een moeilijk karwei en toen alles uiteindelijk op punt stond, was het al tien uur gepasseerd. Ondertussen waren we helemaal alleen in het kantoor. Alles was ondergedompeld in duisternis. Alleen de lichten boven onze bureaus brandden nog en het enige wat nog te horen viel, was het optrekken van enkele wagens en het tikken van regendruppels op de grote glaspartijen langs de westkant van het gebouw.

Ik was net bezig met het afsluiten van mijn computer, toen ze plotseling achter me stond en haar handen op mijn schouders legde. Ik draaide me half om en keek Haar aan. Ze droeg een kort, groen mantelpakje met een diepe decolletée en was onberispelijk gemaquilleerd. Ondanks de vele tegenslagen en moeilijkheden waarop we tijdens het werken waren gebotst, was Ze de hele avond door uiterst kalm gebleven. Haar handen vertoonden dan ook geen enkel spoor van enig zweet of ook maar de minste trilling. Ik, daarentegen, had dringend nood aan een verkwikkende douche. Het zweet liep in brede stromen over mijn rug en ik had in de loop van de avond de bovenste knoopjes van mijn hemd al opengezet.

“Zo,” zei Ze met Haar fluweelzachte stem, “dan zou ik nu wel eens willen weten waarom jij al de hele avond naar Mijn borsten aan het kijken bent.” Haar licht spottende toon ging me door merg en been. Mijn hele gezicht kleurde rood. Ik wendde me terug af en begon naar de toppen van mijn schoenen te staren. Ze had gelijk: ik had tijdens die laatste uren dat we alleen in het gebouw waren, mijn ogen niet van Haar vlezige hals en Haar ronde borsten kunnen houden. Overdag probeerde ik er doorgaans niet op te letten, maar nu de avond gevallen was en de vermoeidheid was ingetreden, had ik meermaals niet aan de verleiding kunnen weerstaan. “Mijn excuses”, stamelde ik. “Ik wist niet dat…” Verder dan deze schamele woorden kwam ik echter niet.

“Je hoeft helemaal je excuses niet aan te bieden”, vervolgde Ze met nadruk. “Je hoeft me alleen maar te vertellen waarom je de hele tijd naar Mijn borsten hebt zitten kijken.” Op die vreemde wending had ik eerlijk gezegd niet gerekend. Ik had echt gedacht dat Ze me, na mijn povertjes geformuleerde verontschuldigingen, naar huis zou laten vertrekken. Achteraf zou ik nog enkele weken de toornige blikken van de vrouwelijke collega’s moeten verdragen, maar uiteindelijk zou de hele situatie wel koelen zonder blazen. Niet dus. In plaats van mijn vluchtig aangeboden remise te accepteren, dreef Ze de druk nog verder op. De stilte die op haar woorden volgde was niet te harden. “Omdat ik ze aantrekkelijk vind…”, probeerde ik dan toch uiteindelijk. Mijn stembanden voelden aan als schuurpapier. Het zweet brak me nu echt uit en ik wist plots niet meer wat ik met mijn handen moest aanvangen.

“Hmm.” Ze kwam nu langzaam dichterbij en drukte Haar borsten voluit tegen mijn achterhoofd. Haar handen wreven zachtjes over mijn schouders en mijn hals. “En wat vind je dan wel zo aantrekkelijk aan Mijn borsten?” Ik slikte. Ik voelde hoe ik verder en verder in Haar netten verstrikt raakte. Ik wilde weglopen en het hele voorval zo snel mogelijk vergeten, maar een gevoel van machteloosheid verlamde me. Ze had me in het nauw gedreven en ik kon geen kant meer op. “Ze zijn mooi rond… en ze lijken stevig maar toch zacht te zijn…” Opnieuw leken mijn woorden slechts met grote moeite uit mijn keel te geraken. De hele tijd al hield ik mijn hoofd neergeslagen. Ik sloot de ogen: ik verwachtte dan ook ieder moment een klap in het gezicht te krijgen. Deze bleef echter uit en in plaats daarvan kwam mijn belaagster nog dichter bij me staan zodat Ze nu haast over me hing. Haar krachtige armen omklemden mijn nek als twee gespierde slangen. Ik kon geen kant meer op. Met hese stem fluisterde Ze: “Zou je ze niet willen aanraken en strelen?”

Nu sneed Ze mij pas echt de adem af. Ik had al meermaals Haar prachtige borsten zitten aanschouwen en ik moet bekennen dat ik er inderdaad al van gedroomd had om ze met mijn vingertoppen te liefkozen, maar het idee dat ik deze fantasieën ook daadwerkelijk tot uitvoering zou brengen, was nooit bij me opgekomen. Ik was ondertussen tweeënveertig en al achttien jaar gelukkig getrouwd. Het was geen superhuwelijk, maar we hadden helemaal niets tekort. Zelfs niet op seksueel gebied. Hoe kwam het dan toch dat ik op dat moment zo geïntimideerd werd door een Vrouw die ik eigenlijk niet zo goed kende, maar met wie ik toevallig een avondje had moeten doorwerken? Hoe kwam het toch dat ik de situatie zo lijdzaam onderging en niet rechtsprong om kordaat een einde te maken aan heel die flauwekul? Het was alsof al mijn afweersystemen gezamenlijk besloten hadden om niet langer optimaal te functioneren. Ik voelde me compleet overgeleverd aan de intensiteit van het moment en aan wat Zij met dat moment wilde aanvangen. “J-ja…”, stotterde ik ten slotte. Mijn hoofd duizelde. Ik was als een half verlamde stier die zich had neergelegd bij het wrede lot dat de toreador voor hem in petto had. Ze wist nu wat Ze wou weten. Ze had nu veroverd wat Ze wou veroveren: mijn ultiem schaamtegevoel. Ze duwde de zijkant van Haar hoofd tegen mijn oor, terwijl Haar borsten nog steeds op mijn schouders en nek neerdrukten. Haar hete adem streelde mijn bloedrood aangelopen wang. Haar handen gleden vanuit mijn hals, over mijn borst naar beneden, waar mijn halfstijf geslacht bang de ultieme schande afwachtte. Ik voelde me naakt en hulpeloos en ik ben er haast zeker van dat ik naast mijn stoel op de grond gevallen zou zijn, ware het niet dat Haar twee armen mij rechtop hielden. Ze grinnikte geamuseerd toen Ze zachtjes heen en weer over de bobbel in mijn broek wreef. Mijn ademhaling werd zwaarder en ik kon mezelf er nog net van weerhouden om wellustig te kreunen. Ze gaf me een lange, natte kus op mijn oor en lispelde zwoel: “Zien we elkaar maandag terug, schatje?” Na het uitspreken van deze woorden liet Ze me los en verdween Ze prompt uit mijn blikveld. “Sluit jij hier alles af?”, was het laatste dat ik nog van Haar opving vooraleer de deur achter Haar dichtviel.

Een uur later verliet ik het gebouw. Mijn hele leven was ondersteboven gedraaid. De daarop volgende uren en dagen probeerde ik voor mezelf uit te maken wat er tussen mij en Haar precies gebeurd was. Hoe had het zo kunnen lopen zoals het gelopen was? Een rationele uitleg was er niet. Het enige wat steeds in mijn hoofd bleef terugkeren, was de warme druk van Haar machtige armen waarmee Ze mij net onder mijn schouders had vastgeklemd terwijl Ze Haar vingertoppen teder rondom mijn harde eikel had gevleid. De volgende maandag keerde ik met knikkende knieën terug naar mijn werk. Tegen de middag passeerde Ze voorbij mijn bureau. Ik had een spottende grijns verwacht, maar Haar lippen stonden in een neutrale hoek en in Haar ogen viel er geen enkele vorm van verachting of zelfs ergernis te bekennen. Ze gedroeg zich zakelijk zoals iedereen dat van haar gewoon was en Ze maakte geen enkele allusie op wat er zich net voor het weekend tussen mij en Haar had afgespeeld. Ook ik deed alsof er niets aan de hand was en de dag passeerde zoals iedere andere. Ik voelde me opgelucht, maar toch ook een beetje teleurgesteld. Misschien zou ik nu wel nooit te weten komen welke onvermoede werelden er achter dat mysterieuze voorval verborgen lagen? Tijdens de daarop volgende dagen hield ik Haar nauwlettend in het oog: elke e-mail die ik van Haar kreeg, ieder kattebelletje die Ze bij mij of collega’s achterliet, ja, zelfs iedere prop papier die Ze in Haar prullenmand had gedeponeerd, onderwierp ik aan een nauwkeurige analyse. Ik was dorstig op zoek naar verdere aanwijzingen die mij konden helpen in het ontrafelen van het geheim achter dat ene bijzondere moment. Mijn speurtochten leverden echter niks op en uiteindelijk gaf ik er de brui aan. Ik zou me er maar moeten bij neerleggen dat ik datgene wat er gebeurd was, nooit ten volle zou snappen.

Ongeveer een week later, toen ik na de lunchpauze terug op kantoor arriveerde, lag er echter een zwarte envelop netjes midden op mijn bureau. Mijn naam stond in grote letters op de voorkant geschreven, maar een afzender ontbrak en ook van een postzegel of een poststempel was geen spoor te bekennen. Ik verzekerde mij ervan dat ik alleen was en opende de envelop. Een crèmekleurig papieren vel kwam tevoorschijn en ik haastte me om het open te vouwen. Ik herkende meteen Haar handschrift. Met lange, sierlijke halen had Ze volgende woorden aan het papier toevertrouwd: “Liefste schatje, ik merk dat je onze ontmoeting van twee weken terug maar niet uit je hoofd kan zetten. Ik zou graag nog eens zo’n spannend moment met je willen delen. Kom je vanavond om acht uur iets met me drinken in het café om de hoek? O ja, ik zou het daarbij op prijs stellen, mocht je geen onderbroek of short dragen, enkel een spannende jeans. Kusje en tot straks.” Mijn ogen gingen tot drie maal toe over de vier rijen letters die onophoudelijk over de bladspiegel leken te dansen. Ik begon te duizelen en zakte bijna onderuit in mijn stoel. De hele namiddag kon ik aan niets anders meer denken. Mijn werk vlotte maar niet en ik moest uiteindelijk nog een vol uur overwerken om alles nog in orde te krijgen.

Er was geen twijfelen aan: ik moest en zou gaan. Mijn nieuwsgierigheid naar die voluptueuze borsten, die sterke armen en de bijbehorende hese stem was in de afgelopen weken en dagen zodanig aangewakkerd dat ik onmogelijk aan de verleiding kon weerstaan. Ik vertelde mijn vrouw iets over een oude schoolmakker die ik tijdens een werkbezoek toevallig tegen het lijf was gelopen en vertrok, zonder ondergoed, naar café Terminus langs de straat die het centrum van de stad mooi in twee helften verdeelde. Toen ik het rokerige lokaal binnenstapte, merkte ik dat Ze nog niet aanwezig was. Ik bestelde een biertje aan de tapkast en begon wat verweesd naar de vele schilderijtjes aan de muur te staren. Nadat ik minstens tien keer mijn horloge had geraadpleegd, ging de buitendeur open en kwam Ze binnen. Ze glimlachte enthousiast en gaf me twee kussen: één op elke wang. Ze nam me bij de mouw en leidde me naar een tafeltje in de hoek. “Ga jij maar tegen de muur zitten”, stelde Ze me met zachte dwang voor. Ik gehoorzaamde en al gauw zaten we elk aan een kant van de tafel. De barman kwam langs om onze bestelling op te nemen. Nadat Ze met vluchtige blik de kaart had bekeken, koos Ze voor een Perrier. Ik vroeg om een tweede biertje. Met een stugge hoofdknik verdween de barman opnieuw richting tapkast en niet lang daarna zaten we losjes te babbelen over het werk, de collega’s, vrienden, mijn vrouw en kinderen…

Het was de eerste keer dat ik op die manier met haar kon praten en daarbij viel me onmiddellijk op hoe goed we bij elkaar pastten. We waren in ieder geval beiden uitstekende vertellers. In tegenstelling tot mijn vrouw, die nooit langer dan twee zinnen aan het woord kon blijven, slaagde Zij er bijvoorbeeld in om me gedurende een tiental minuten te vermaken met een ludiek verhaaltje over hoe Ze aan Haar nieuwe auto was geraakt. Gretig luisterden we lange tijd geboeid naar elkaars geschiedenissen, wedervaren, plannen, dromen… toen plotseling het gesprek stilviel en Ze me glimlachend aankeek.

Het was niet de spontane en geruststellende glimlach waarop ze me eerder bij het binnenkomen had getrakteerd. Het was ook niet de bewonderende glimlach waarmee jonge of oude bakvissen hun stoere minnaars aankeken. Zeker kwam het ook niet meelijwekkend over zoals zwakke vrouwen soms “begrip trachtten op te brengen” voor nog zwakkere mannen. Neen, het was eerder een glimlach doortrokken van medeplichtigheid en geheimzinnigheid alsof Ze verwachtte dat ik nu ieder moment zou gaan vragen waarom Ze me hier had uitgenodigd en waarom Ze me opdracht had gegeven om zonder ondergoed op de afspraak te verschijnen. Ik zweeg echter, omdat ik, ondanks het feit dat we elkaar nu wat beter kenden, nog steeds een zekere gêne voelde om over te schakelen naar een onderwerp dat in de seksuele sfeer lag. Het schaamrood dat mijn gezicht die bewuste vrijdag had bedekt, lag me nog steeds vers in het geheugen en hoewel de kans nu kleiner was dat Ze me opnieuw in dat hoekje zou weten te drummen, bleef ik toch liever op mijn hoede.

Ze hield niet op me grijnzend aan te staren. Ze hield Haar hoofd schuin waardoor Haar blonde pijpekrullen weelderig over de zijkant van Haar gezicht vielen. Het tegenlicht dat uit de richting van de tapkast kwam, maakte Haar gelaatstrekken zacht en flou. Ze zag er werkelijk uit als een engel. Plotseling gebeurde datgene waar ik de hele namiddag en avond op had gewacht. Ik kon het eerst niet goed geloven, maar langzaam werd ik gewaar hoe Ze met Haar voet langs mijn been begon te strelen. Ze had blijkbaar Haar schoen uitgetrokken, want ik voelde Haar tenen langs mijn kuit, over mijn knie tot op mijn dijbeen klimmen. Ik probeerde te doen alsof ik het niet merkte en staarde Haar met half dichtgenepen ogen aan. Mijn masker viel echter al gauw af toen Ze met een snelle beweging de onderkant van Haar voet in mijn kruis plaatste. Ik sloeg mijn ogen neer en opende mijn mond een weinig alsof ik even naar adem moest happen: zo snel had ik het niet verwacht. “Ik merk dat je het wel prettig vindt”, fluisterde Ze nu. De heesheid in Haar stem, die Ze de hele avond al verborgen had gehouden, maar die Ze nu zonder veel omhaal als extra wapen in de strijd gooide, kwam als een mokerslag aan. Mijn hoofd begon te duizelen. Ze had trouwens overschot van gelijk: mijn geslacht duwde half gezwollen tegen de zool van Haar voet aan.

Vastbesloten om me deze keer niet te laten domineren, probeerde ik aan Haar drukkende voetzool te ontsnappen door zo ver mogelijk op mijn bank achteruit te schuiven. Dit lukte even, maar doordat het tafeltje zo smal was en de afstand tussen ons erg klein, had Haar voet geen enkele moeite om me vliegensvlug terug in te halen. Met meer kracht dan voordien duwde Ze mijn ballen en mijn ondertussen stijf geworden penis tegen mijn onderlijf aan. Haar glimlach verdween van Haar gezicht en Haar wenkbrauwen zakten een weinig naar beneden. Er ging iets dwingends uit van Haar blik. Plotseling durfde ik Haar niet meer aan te kijken. In plaats daarvan sloeg ik mijn ogen naar beneden en zag ik hoe Haar in nylon kousen gehulde voet kleine kringetjes over mijn geslacht begon te maken. Ik voelde mijn eikel nu langs de harde stof van mijn jeansbroek schuren. Een vreemde combinatie van spanning, pijn en genot maakte zich van mij meester.

Ze begon harder en harder tegen mijn geslacht aan te wrijven en ik kon niets anders doen dan lijdzaam mijn eigen hoogtepunt af te wachten. Ik voelde hoe dat moment van verlossing genadeloos dichterbij kwam telkens de bal van Haar voet langs mijn harde eikel passeerde. Zachtjes kreunde ik.

Opgeschrikt door het dierlijke geluid dat uit mijn eigen keel opsteeg, keek ik angstig om me heen. Noch de stamgasten, noch de barman hadden echter iets door: ze waren blijkbaar te druk bezig met het beoordelen van de krantenkoppen of met het bespreken van de nieuwste buurtroddels. Geen enkele onder hen had ook maar het flauwste vermoeden van het feit dat op de banale plek waar we ons allen bevonden, zich langzaam maar zeker één van de belangrijkste kenteringen in mijn leven aan het voltrekken was.

Ze plaatste Haar elleboog op de rug van Haar stoel en nestelde Haar hoofd voorzichtig in Haar geopende hand. Vol nieuwsgierige aandacht observeerde Ze mijn gedrag. Geduldig analyseerde Ze de situatie en wachtte tot het moment rijp was om Haar bevel door te geven. Dat bevel bleef niet lang uit: “Doe je broek eens open.” De woorden kwamen er zacht, ja zelfs melancholisch uit, maar toch bezaten ze een geweldige kracht. Mijn verstand protesteerde, maar ergens diep in mezelf wist ik dat het geen zin had om me tegen deze opdracht te verzetten. Iedere andere man zou opgestaan zijn en het café verlaten hebben. Iedere andere man zou Haar bevel met één wederwoord ongedaan gemaakt hebben. Ik, daarentegen, bleef zitten, opende de rits van mijn broek en liet Haar toe om met Haar voet mijn naakt geslacht te betasten. Na enkele ogenblikken hervatte Ze medogenloos Haar cirkelvormige bewegingen. Ik zakte verder en verder weg in een toestand van complete lethargie.

Zo ging het een aantal minuten door. Opnieuw voelde ik me volstrekt machteloos, maar in tegenstelling tot de vorige keer werd ik geen schaamtegevoel gewaar. Het was alsof Ze met het staren van Haar ogen en het ritmisch masseren van Haar voet erin geslaagd was om mij te hypnotiseren. Mijn verstand leek uitgeschakeld. De tegenargumenten waren verdwenen en hadden plaatsgemaakt voor dat éne stemmetje diep in mezelf dat smeekte om me voor één keer zo klein en weerloos mogelijk op te stellen. Ik liet mezelf nu volledig gaan. Het scheen het mooiste te zijn wat er bestond en een intens gevoel van rust daalde over me neer. Toen ik klaarkwam over Haar voet, glimlachten we beiden alsof om elkaar een teken te geven dat het goed was, dat wat er tussen ons gebeurd was, natuurlijk en vanzelfsprekend was.

De volgende dagen, weken en maanden leefde ik als in een roes. Ik keek op een andere manier tegen mezelf aan. Doordat ik me bewust was van dat piepkleine ikje dat voorheen bedolven had gelegen onder lagen van ethische overpeinzingen en maatschappelijke conventies, scheen ik mezelf nu terug te herkennen. Het was van mijn kindertijd geleden dat ik mezelf nog zo ongecompliceerd had gevonden. Ik had opnieuw een identiteit en ik voelde me sterk.

Iedere week gaf Ze mij een nieuwe opdracht. De ene al wat spannender en uitdagender dan de andere, maar steeds discreet zodat onze bijzondere relatie verborgen kon blijven voor de collega’s op het werk. Van zodra ik voelde dat het niet bij enkele losse afspraakjes zou blijven, heb ik na overleg met Haar alles tegenover mijn vrouw opgebiecht. Vanzelfsprekend was deze er allesbehalve mee opgezet. Mijn huwelijk kabbelde een tweetal jaar moeizaam verder, maar uiteindelijk legde mijn vrouw zich bij de feiten neer en zijn we nu nog steeds samen. Ze aanvaardt dat ik over een eigen identiteit beschik die niet voor de volle honderd procent toegankelijk is en dat ze mij tweemaal per week moet afstaan aan die andere vrouw. De twee hebben elkaar ondertussen al een paar keer ontmoet en telkens stond mijn vrouw versteld van Haar innemende persoonlijkheid. Zonder die complexe driehoeksverhouding zouden ze wellicht goede vriendinnen zijn geworden…

Ondertussen lag ik daar nog steeds op Haar bureau te wachten op Haar komst. Het was reeds elf uur gepasseerd en er was nog geen teken van Haar te bespeuren. Mijn lichaam koelde nu echt af en ik rilde alsof ik net in het kille water van een olympisch zwembad gesprongen was. Hoewel ik nog steeds mijn blinddoek om had, kon ik me levendig voorstellen hoe de half opgebrande kaarsjes grillige schaduwen wierpen op mijn lichaam en de voorwerpen om me heen. Plotseling hoorde ik de deur op de benedenverdieping opengaan. Mijn hart sprong op en vol hernieuwde spanning wachtte ik af tot Ze de ruimte zou betreden en het spel zou beginnen…

Post navigation

Gerelateerde verhalen

  7 comments for “Zij en ik

  1. 8 april 2009 at 14:23

    Ik vind het sterk verteld, beschaafd en duidelijk.
    succes verder

  2. 8 april 2009 at 20:31

    Zo stout en spannend … nice om te lezen .
    Maar let op tikfoutjes ..

  3. 11 april 2009 at 08:50

    Dit vind ik een mooi verhaal. Verzorgde taal, boeiend, opbouwend en niet vulgair. Toch zeer erotisch. Knap geschreven. Proficiat.

  4. 13 april 2009 at 16:10

    heel goed opgebouwd en erotisch verhaal. Verzorgd en goed leesbaar. 3*

  5. 19 april 2009 at 10:31

    Ik merkte enige schroom bij mezelf om je verhaal te gaan lezen, maar die herkansing heb je goed aangepakt snoepje. Een veeeeel beter verhaal dan je eerdere. Zo wil ik er nog wel van je lezen.

  6. 30 april 2009 at 11:32

    Zeker een sterk verhaal. De verteltrant is soms wat afstandelijk, alsof de schrijver wat schroom heeft om echt in het diepe te gaan. De flashback van de verovering in het cafe laat ons een glimp zien van waar de schrijver toe in staat is. Hij komt klaar over haar voet. Maar dan? Waar laten ze de rommel? Schaamte, onzekerheid, gezicht gloeit, iedereen kan toch zo aan zijn neus zien dat hij je is klaargekomen? Stiekum geschutter met zakdoekjes terwijl Zij spottend toekijkt? Je verlangt naar meer, veel meer van deze schrijver. 2*

  7. 30 april 2009 at 13:20

    Zes leden stemden op dit verhaal (2 keer 3*, 1 keer 2,5*, 2 keer 2* en 1 keer 1,5).Dt levert een ledenstem van 2,5* op.

Geef een reactie